Οι μούσες του αιώνα μας

                                                           Giorgio de Chirico-The Disquieting Muses

Μας περικυκλώσαν! Είναι παντού! Μούσες χλιδάτες, μούσες βρομερές, μούσες περίπλοκες, μούσες ανούσιες, μούσες πρόβατα και μούσες μάρτυρες.
Είναι μάλλον ο φόρος ατιμίας του Θεού πρός την άπληστη, αχόρταγη και αρρωστημένη αλαζονεία μας. Μπουχτίσαμε απο δαύτες..Κατακλισμός απο μούσες με ρίζες σαθρές..Σαν λάγνες πόρνες συνουσιάζονται με τον οίστρο μας κι ύστερα γεννοβολάνε τερατοτεχνήματα, μουδιασμένα ποιήματα, θολές ζωγραφιές και άηχα τραγούδια.. Κυκλοφορούν ελεύθερες ανάμεσά μας..Ανενόχλητες νοθεύουν τη κρίση και τη φαντασία..Σοδομίζουν την έμπνευση και ξερνάνε ψεύτικα ερεθίσματα. Κάποιοι απο μας, χρησιμοποιούμε αυτά τα ερεθίσματα με μάτια δεμένα και φτιάχνουμε άχρηστα μυθιστορήματα, μολυσμένη μουσική και υπνωτικά άρθρα εφημερίδας..
Μούσες που σιγοντάρουν την απάθεια και την αδράνεια.. Μούσες με αμέτρητο βυθό, δίχως πάτο ντροπής..Μούσες κακόγουστες, μούσες σατανικές,μούσες λαμέ περιτυλιγμένες με κόκκινη κορδέλα, Μούσες κενές, μούσες νεκρές κι απολιθωμένες..
Ποιά τέχνη και ποιός καλλιτέχνης μπορεί να επιβιώσει ανάμεσά τους? Ποιός μπορεί να ξορκίσει τη καταστροφή που σπέρνουν? Ποιός μπορεί να θερίσει τους άσοφους καρπούς τους? Ποιός θα καταφέρει να μπουρλοτιάσει τον επικίνδυνο πυρήνα τους? Ποιός θα απαγχονίσει όλους τους οπαδούς τους? Ποιός θα σταματήσει τον ερχομό της άγνοιας?
Αυτές οι αναθεματισμένες μούσες, προκαλούν τύφλωση, χτίζουν σκιές που σου μαχαιρώνουν το πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, δολοφονούν τη βούλησή σου και περιπαίζουν τη συνείδησή σου. Φέρουν μάσκες σαγηνευτικές στα τεραρώδη πρόσωπά τους και ξεπηδούν απο κρυστάλλινες οθόνες, απο σελίδες κρατικών φυλλάδων, απο μικρά τρανσιστοράκια, απο μεγάλα σαλόνια κι απο ξεσκισμένες πολυθρόνες που η ταπετσαρία τους μαγαρίστηκε και τώρα φαίνονται μονάχα τα ελατήρια απο κάτω..Κάθονται λοιπόν εκεί πάνω στα ελατήρια σε θέση βολής και εκτοξεύονται κατά πάνω σου με ορμή. Σε γονατίζουν και σε κάνουν να πιστεύεις πως ο μόνος δρόμος που έμεινε ανοιχτός είναι εκείνος της απελπισίας και της παράδοσης των όπλων. Και σύ άμοιρε πλανάσαι πως είσαι υπαίτιος κι αποδέχεσαι τη μοίρα σου. Τις εμπιστεύεσαι κι αφήνεσαι έρμαιό τους. Μήπως περιμένεις κάποιον προφήτη νά'ρθει να σου μυνήσει πως δεν είναι αυτό το δικό σου ριζικό? Σου βούλωσαν και τ'αυτιά? Δεν ακούς τη φωνή της ψυχής σου? Εμένα δε μ'ακούς?
Χρηματοδοτούμενες μούσες σε καταδιώκουν. Μούσες ασάλευτες κι ανέκφραστες σε μπερδεύουν. Μούσες σε σύστημα pal σε βυθίζουν σε νιρβάνα.. Μούσες με καλοσχεδιασμένες λεζάντες στο προσκέφαλό τους, σε εντυπωσιάζουν. Μούσες καλλιεπείς σε πείθουν πως είσαι αδύναμος. Μούσες ύπουλες, σέρνονται σα φίδια γύρω απ'τα βήματά σου. Χίλιες δαιμονικές μούσες σε υποβάλλουν καθημερινά σε πλύση εγκεφάλου κι εσύ δεν αντιστέκεσαι ούτε λίγο.
Είναι το σημείο που κορεστήκαμε απο τη βλακεία που βιάζει τη νοημοσύνη μας. Είναι το σημείο που όλες οι ώρες σημαίνουν την αφύπνιση. Είναι το σημείο ορόσημο. Είναι το σημείο αφετηρίας της στασιμότητας. Είναι το σημείο που υψώνουμε τη λόγχη και καρφώνουμε κατάστηθα τις μούσες!!
Τα συνθήματα στους τοίχους δεν θα βοηθήσουν..
Άς επιτεθούμε μαζικά σ'όλες τις στερεότυπες μούσες! Άς ουρλιάξουμε την ιαχή μας κι ας ορμήξουμε! Άς μη κρατήσουμε ούτε ένα πρόσχημα! Άς στήσουμε συγκροτημένα το προμαχώνα μας κι εκεί μέσα να αναμένουμε τη κατάλληλη στιγμή για την εισβολή. Άς γίνουμε για λίγο ίδιοι με εκείνους! Άς στείλουμε τα κουφάρια τους στον αγύριστο! Άς λερώσουμε τα χέρια μας, προκειμένου να καθαρίσουμε τη ψυχή μας! Είστε μαζί μου?
                                                                                                μαριάννα.
Ημερομηνία Δημιουργίας: 24/9/2011

Η ύστατη δοκιμασία

Το χειρότερο απ'όλα είναι όταν αθετείς τις υποσχέσεις που έχεις δώσει στον εαυτό σου με τόση πίστη, σιγουριά και θέρμη. Με τόσο πείσμα και προσπάθεια..Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απογοήτευση απο αυτήν! Πηγαίνει στράφι τόσος κόπος, τόση υπομονή, τόσος πόνος και τόση πίεση..Όλα όσα είχες υποστεί τόσο καιρό για να καταφέρεις να τηρήσεις αυτήν την υπόσχεση..Κι ύστερα πάλι απο την αρχή..είναι πραγματικά πολύ δύσκολο και ψυχοφθόρο όλο αυτό! Φτύνεις αίμα για να καταφέρεις κάτι με υπερβολική δυσκολία και αμέσως μετά,σε μιά ανύποπτη στιγμή αδυναμίας τα διαλύεις όλα,καταστρέφεις μονομιάς όλα όσα κατάφερες. Το χειρότερο και το ασυγχώρετο βέβαια θα είναι αν τα παρατήσεις και δεν ξεκινήσεις επιτόπου ξανά απ'την αρχή με ακόμα πιο ενισχυμένο πείσμα. Η απογοήτευση θα είναι μεγάλη και σαφώς λειτουργεί κατασταλτικά, αλλά πρέπει να την παλέψεις και να μην την αφήσεις να σε νικήσει. Εγώ πάντως δε τα παρατάω..ξεκινάω πάλι τώρα! Εσείς τί θα κάνετε?
                                                                                                    μαριάννα.
Ημερομηνία Δημιουργίας: 28/6/2011

παιχνίδια μυαλού

Maurits Cornelis Escher-relativity

Είναι φορές που το μυαλό σου καταφέρνει δίχως καμία δυσκολία να σε κάνει υποχείριό του. Και σύ, ασυνείδητα αλλά και συνειδητά ενίοτε, δεν προβάλλεις καμία αντίσταση. Αφήνεσαι έτσι αμάχητος, έρμαιο του εγκεφάλου σου. Τότε μοιάζει να χωρίζεται το είναι σου, σε δύο ξεχωριστά πρόσωπα, σε δύο εαυτούς. Ο ένας υποδεικνύει και ο άλλος ακολουθεί! Βρώμικο παιχνίδι! Ύπουλο παιχνίδι φίλε μου! Αόρατη παγίδα αποδεδειγμένα! Είναι σα να δίνεις ψυχή στη σκιά σου! Στέκεται δίπλα σου τόσο ήσυχη, τόσο μαύρη! Σα πιστό σκυλί σ'ακολουθεί παντού. Την κοιτάς γεμάτος σιγουριά και θαρρείς πως την διατάζεις εσύ! Με μια αφέλεια, ξεκινάς τις φιγούρες και την χαζεύεις να υπακούει στις κινήσεις σου, με τόση ικανοποίηση! Πλανάσαι πως εσύ την ορίζεις κι έτσι αναπόφευκτα την εμπιστεύεσαι. Όμως εκείνος που την διοικεί ουσιαστικά, εκείνος που της επιτρέπει να υπάρχει είναι ο ήλιος! Είναι το φώς! (Άλλωστε το φώς είναι εκείνο που γέννησε το σκοτάδι, το φώς είναι εκείνο που δημιούργησε την ύπαρξη του σκότους.) Κι αφού η σκιά είναι το μυαλό, μάντεψε ποιός είναι το φώς.... 

Κάπως έτσι λοιπόν συμβαίνει και με το μυαλό σου! Πιστεύεις πως το ορίζεις εσύ, μα στην ουσία εσύ είσαι η δική του μαριονέτα.

Σου υποβάλλει ανά πάσα στιγμή οτιδήποτε θέλει. Σε χειραγωγεί πλήρως, όποτε το θελήσει. Δυναστεύει εσένα, τη σάρκα σου, τη διάθεσή σου, τη συμπεριφορά σου, ολόκληρη τη ζωή σου!

Ριζώνει μέσα σου κάθε λογής σκέψεις, εμμονές, τύψεις, ψευδαισθήσεις, σαθρές πεποιθήσεις, υποψίες, όνειρα, ελπίδες, στεναχώριες, άγχη, ανησυχίες, φόβους. Και σύ τις περισσότερες φορές σαν ασπάλακας, ρίχνεσαι με τα μούτρα στη φάκα! Κι ύστερα ρίχνεις το φταίξιμο στην ανύπαρκτη όρασή σου. Όμως δε κάνεις λόγο για την ενισχυμένη όσφρησή σου. Καθώς, όσοι στερούνται μιας οποιασδήποτε αίσθησής τους, αυτόματα ενισχύει ο οργανισμός τους όλες τις υπόλοιπες.

Κάποια απ'αυτά που σου υποβάλλει είναι άσχημα, κτηνώδη και δαιμονικά. Κάποια άλλα δεν υφίστανται καν στη πραγματικότητα, είναι φαντασιώσεις, πλάνες και ψευδαισθήσεις. Κάποια άλλα έχουν συμβεί και προσπαθείς να τα ξεχάσεις γιατί για κάποιο λόγο σε πονάνε. Ενώ κάποια άλλα στα επιβάλλει να τα κάνεις, είτε το θές,είτε όχι. Σε κάθε περίπτωση, το μαρτύριο που θα υποστείς είναι περίπου το ίδιο.

Είναι ένα αέναο κι αναγκαίο κυνηγητό! Κανείς δυστυχώς δεν ξεφεύγει απο αυτό. Καθημερινά κι αλλεπάλληλα συμβαίνει στο καθένα μας, είτε λίγο, είτε πολύ, να τον γαλουχεί ο νούς του σαν αδαές στρατιωτάκι. Όποιος αποπειραθεί να το αρνηθεί, θα ειναι ψεύτης!

Σαφώς και αντιστεκόμαστε πολλάκις σ'αυτό το ξεδιάντροπο παραλήρημα του νού μας. Και ίσως καταφέρουμε και να το αποβάλλουμε, ύστερα απο πολύωρη κι επίπονη εσωτερική μάχη.

Αυτό όμως συμβαίνει αργότερα! Αφού ήδη έχει καταφέρει να μας επηρεάσει και να παίξει μαζί μας και με τη συνείδησή μας για αρκετή ώρα. Κανείς δε καταφέρνει να το νικήσει εξ'αρχής! Ακολουθεί πάντα η συγκεκριμένη ιεραρχία. Πρώτα τρώμε το δόλωμά του σαν άπειροι και πεινασμένοι, μετά εισερχόμαστε στη διαδικασία της γεύσης, της αναμάσησης και της επεξεργασίας (το προαναφερόμενο μαρτύριο) και τέλος διαλέγουμε αν θα το χωνέψουμε ή αν θα το φτύσουμε.

Έν κατακλείδι, θεωρώ τον εγκέφαλό μας ως τον πιο άσπονδο και χειρότερο εχθρό μας. Ο οποίος ενώ συνυπάρχει μαζί μας και είναι ένα με εμάς, κομμάτι δικό μας, αντί να παίρνει το μέρος μας, λειτουργεί σαν ύπουλος ξενιστής και ενεργεί υπόγεια, υποχθόνια, πονηρά και με άπλετο θράσος. Για να μιλήσω λίγο πιο λαϊκά, δεν έχει ίχνος μπέσας απέναντί μας.

Το ερώτημα που προκύπτει μέσα απο όλο αυτό το ξετύλιγμα των απόψεών μου είναι :

Πράγματι μας διοικεί ο εγκέφαλός μας, τον εγκέφαλό μας όμως, ποιός τον διοικεί; Μήπως η κοινωνία; Μήπως η θρησκεία; Μήπως οι εμπειρίες μας; Μήπως οι προσδοκίες μας; Μήπως οι εξαρτήσεις μας; Μήπως τα ψεύτικα πιστεύω που μας πέρασαν; Μήπως ο αληθοφανής φόβος που μας ρίζωσαν; Μήπως η ελλιπής και φτωχή παιδεία; Μήπως οι γνώμες των άλλων; Μήπως όλα τα κλειστόμυαλα στερεότυπα; Μήπως η λανθασμένη και φαντασιόπληκτη εικόνα του κόσμου και της ζωής που πλασάρουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το χόλιγουντ; Μήπως η δική μας υποκειμενική άποψη για το πως θα έπρεπε να είναι ο κόσμος και τα πράγματα; Μήπως όλα αυτά μαζί;
Ή μήπως εμείς οι ίδιοι; Διότι εκτός απο εγκέφαλος είμαστε και πνεύμα, ψυχή, διαίσθηση όπως θέλετε πείτε το. Έχουμε λοιπόν τη δυνατότητα ως πνεύμα, ως φώς, ως ψυχή να ξεφύγουμε απ'όλες αυτές τις παγίδες, απ'όλον αυτόν τον υποσυνείδητο προγραμματισμό, απ'όλον αυτόν τον ύπουλο επηρεασμό, απ'το καλούπι που χώσαν την αντίληψή μας; Έχουμε τη δύναμη να ακούσουμε τη διαίσθησή μας και ν'αφήνουμε εκείνη να οδηγεί το νού μας χωρίς να μπερδευόμαστε απ'όλα τα υπόλοιπα;  Αφήνω σε σας την απάντηση... 

Συναπτοί συνειρμοί! Άλλοτε προξενούν απλώς σύγχυση και άλλοτε παράνοια.

Η ενδελέχεια του νού είναι ο έλεγχος! Προσπάθησε να μην τον χάσεις! 

                                                                                          μαριάννα.
Ημερομηνία Δημιουργίας: 8/4/2011

Η δύναμη της ύλης

Maurits Cornelis Escher-Still Life and Street

Πώς μπορεί ένα υλικό αντικείμενο να ασκεί τόση εξουσία πάνω μας? Από πού αντλεί δύναμη? Εμείς οι ίδιοι το προκαλούμε..Φορτώνουμε κάθε υλικό με αναμνήσεις και συναισθήματα..Στολίζουμε με το νού μας, το εκάστοτε αντικείμενο που θα διαλέξουμε και το θεοποιούμε! Κι έτσι καταδικάζουμε τον εαυτό μας για όσο ζεί, όταν αντικρίζει το συγκεκριμένο αντικείμενο να θυμάται και να πονά..Ακόμη και να οργίζεται, ίσως όμως και να νοσταλγεί με ένα βάρος ασήκωτο στο στέρνο..Εμείς το επιτρέπουμε αυτό! Στην ουσία όλα όσα μετράνε και μας επηρεάζουν είναι μέσα μας, είμαστε μια κινητή αποθήκη συναισθημάτων. Δε χρειάζεται κανένα υλικό να μας θυμίζει τι νιώθουμε ή τι νιώσαμε..Κι όμως επιμένουμε σθεναρά στην προσωποποίηση υλικών πραγμάτων..Σα να μας κατατρέχει εθισμός, εξάρτηση ίσως, ή αν θές ένα είδος μαζοχισμού. Το ίδιο ακριβώς όμως πράττουμε αρκετά συχνά και με τις λέξεις. Σηματοδοτούμε κάποιες λέξεις ως ορόσημα μιας περιόδου της ζωής μας, ως ορόσημα κάποιων περασμένων συναισθημάτων και αναμνήσεων.. Κι όταν τις ακούμε ταραζόμαστε και θαρρούμε πως είναι κάποιου είδους σημάδι, γυρνάμε και παραδεχόμαστε στον εαυτό μας με τόση αφέλεια, πως πρόκειται για κάποιον οιωνό..Είναι αστείο και συνάμα άξιο λύπησης..Πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να δανείζουμε ψυχή σε αντικείμενα και λέξεις! Ένα μαρτύριο είναι όλο αυτό στο κάτω-κάτω! Μια έμμονη ιδέα, ένα βλαβερό κι επίπονο συνήθειο..Αυτά τα συναισθήματα που δωρίζουμε σε υλικά, είναι όλα αυτά που συνθέτουν εμάς και τη ψυχή μας και κατοικούν μέσα μας, φωλιάζουν στη συνείδησή μας. Αυτά είναι εμείς και εμείς είμαστε αυτά.. Τα υλικά φθείρονται, οι αισθήσεις όμως δέχονται πάντα τα ερεθίσματα που στέλνει ο νούς και οι μνήμες. Αφενός εμείς διαλέγουμε σε τι θα εστιάσουμε τη προσοχή μας χωρίς να αφήνουμε τα αισθήματά μας έρμαια της τύχης και αφετέρου αποδυναμώνουμε τη μυθική δύναμη της τύχης, η οποία μπορεί να φέρει οποιοδήποτε αντικείμενο και οποιαδήποτε λέξη στο προσκήνιο για να μας χλευάσει! απεξαρτηθείτε! 

                                                                                  μαριάννα.
Ημερομηνία Δημιουργίας: 7/4/2011