Αδερφέ μου

Αδερφέ μου σίμωσε. Σε νιώθω μέσα μου, είσαι εδώ. Είσαι μαζί μου. Σε βρήκα αδερφέ μου.
Τόσα χρόνια με το μαντήλι της ψευδαίσθησης δεμένο σφιχτά στο αγνό φωτεινό μου μάτι, δε σ΄έβλεπα, συγχώρα με. Ήσουν εδώ μέσα μου, εδώ μαζί μου κι εγώ σ’έψαχνα τριγύρω μου, έξω από μένα, μακριά αλλού. Τώρα σε βλέπω, σε νιώθω, σε ξέρω σε αναγνωρίζω. Συγγνώμη που άργησα λιγάκι να φανώ άλλα μ’είχε παρασύρει τ’όνειρο, το παραμύθι, όλο αυτό το θεατρικό έργο της ζωής. Ξεχάστηκα στους ρόλους μου,
τους φόρεσα πάνω μου πρώτα για πλάκα, ίσα να κοιτάξω αν μου πάνε και μετά ξεχάστηκα αδερφέ.
Με παρέσυρε το κύμα της παραίσθησης, με μπέρδεψαν τα χνώτα κι οι γνώμες τον άλλων, ξέχασα ότι είσαι εδώ, ξέχασα ότι είμαστε ένα και με νανούριζε ο φόβος και πού να ξεφύγω;
Πρίν καλά – καλά το καταλάβω είχα πέσει με τα μούτρα στο παιχνίδι κι έψαχνα να σε βρώ σα παιδάκι παντού. Εσύ ήσουν εδώ κι εγώ σ’είχα αφήσει μοναχό σου, είχα φύγει και σ’έψαχνα αλλού.
Συγχώρεσε με αδερφέ κι έλα… Σίμωσε εδώ στη φωτιά να κάτσουμε παρεούλα. Έχω τόσα πολλά να σου πω..
Έλα να μοιραστούμε τα λόγια μας και τις σιωπές μας. Ήρθε η ώρα αδερφέ.
Ήρθε η ώρα να πνιγούμε μέσα στην αγάπη. 

                                                                         μαριάννα 

Ημερομηνία Δημιουργίας: 11/7/2016

Τα φαινόμενα απατούν πολλές φορές γι'αυτό πάρτα απ'όλες τις οπτικές γωνίες ταυτόχρονα ή και καμία απολύτως

Τα φαινόμενα απατούν πολλές φορές. Μα κι αν απατούν κι αν δεν απατούν, εσύ απλώς κάθε φορά πάρτα ως ολόκληρα, χωρίς καμιά εξήγηση, καμία συγκεκριμένη οπτική γωνία τους ξεχωριστά.
Ολόκληρα όπως είναι, χωρίς συμπέρασμα. Επειδή τους δίνεις νόημα συγκεκριμένο σε απατούν.
Περισσότερο αυταπατάσαι παρά σε απατούν. Να σκέφτεσαι θετικά, σφαιρικά, ανεξάρτητα κι ανεπηρέαστα απο τα φαινόμενα και τις εκάστοτε καταστάσεις που θα βρεθούν στο δρόμο σου.
Να μη βγάζεις συμπεράσματα και δράς από αυτά και για αυτά. Να δράς ελεύθερος. Να μένεις κενός από συμπεράσματα, να μένεις άδειος για να μπορείς να γεμίζεις συνέχεια. Να μένεις ελεύθερος από όλες τις υποθέσεις και τα συμπεράσματα. Έτσι θα είσαι ανοιχτός να συλλάβεις όλο και περισσότερα, να νιώσεις όλο και περισσότερα, αντί να περιορίζεις και να ψυχαναγκάζεις τον εαυτό σου και την αντίληψή σου να εκπέμπει μοναχά σε μια συγκεκριμένη συχνότητα. Γιατί όπου εκπέμπουμε αυτό και θα λάβουμε.
Μη βιάζεσαι να κρίνεις, να'σαι ανοιχτός, να'σαι ισορροπημένος, να'σαι ουδέτερος.
Να δράς αυθόρμητα χωρίς αναστολές, χωρίς φόβο, χωρίς ντροπή, χωρίς οκνηρία, χωρίς σκέψη και συμπέρασμα. Χωρίς προετοιμασία. Απλά να δράς και ν’αντιδράς.
Να μπορείς να'σαι γεμάτος αλλά να μπορείς να είσαι και άδειος για να γεμίζεις πάλι απ’την αρχή.
Για να συναισθάνεσαι καινούργια αρμονία.
Και άσ'τα συμπεράσματα. Μη συμπεραίνεις, απλώς γνώριζε. Δηλαδή πίστευε και γνώριζε ήδη.
Μη χρειάζεσαι κανένα συμπέρασμα και καμιά απόδειξη για να σου δείξουν τι να γνωρίσεις και τι να πιστέψεις. Να'σαι η αρχή όλων. Γνώριζε απλά. Μη κρίνεις. Στάσου ουδέτερος και γνώριζε.
Γνώριζε τον εαυτό σου.

                                                                                                      μαριάννα
Ημερομηνία Δημιουργίας: 19/5/2016

ΕΙΜΑΣΤΕ

Περιφέρομαι και γυροφέρνομαι και δε συγκαταλέγομαι. Δεν ανήκω πουθενά. Λασπώνομαι και παίζω με τη λάσπη για λίγο πρίν τη ξεπλύνω στη βροχή μου. Τη χαϊδεύω στο κορμί μου γλυκά να νιώσω την υφή της,φτιάχνω σχέδια και σύμβολα με την ρέουσα βολική μορφή της. Τη χαζεύω σαν αστράφτει κι αύτη τα μεσημέρια. Κλαίω και βρέχει, βρέχω,βρέχομαι.
Γελάω και μ'άγκαλιάζει ήλιος ζεστός πατέρας και λιάζει, λιάζω, λιάζομαι.
Πετάω. Πετούσα απο μικρή θυμάμαι στα όνειρά μου επίμονα,τώρα πετάω και με συνείδηση, όπου μου γουστάρει.
Και περπατάω ήσυχη. Περπατάω και καταλαβαίνω όλη την ιερή αλυσίδα,τη νιώθω να διέπει την ύπαρξή μου όλη και τα πάντα τριγύρω, καταλαβαίνω το είμαι και προσπερνώ το γνωρίζω. Ξέρω οτι δεν είμαι ο,τι γνωρίζω μα το ίδιο και το αυτό γνώρισμα της Αλήθειας. Ξέρω οτι δεν είμαι ο,τι κάνω, μήτε ο,τι κατέχω. 
ΕΙΜΑΙ. Σκέτα. Απλά. Χυτά. Ρητά. Ανεπανάληπτα. 
Η διανοητική μου αντίληψη αντιλαμβάνεται την απεραντοσύνη της συναισθηματικής μου νοημοσύνης μέσα απο υπόγειους χτύπους του υποσυνειδήτου,του πυρήνα και της αγνής ενεργειακής ύπαρξης/ψυχής. Και συνεχίζω να περπατάω.. κάνω ίσα σύννεφα και γή.
και τώρα μια ευθεία όλη προς τα πάνω. Ανοίγω φτερά κλείνω μάτια και πάω. Αλλάζω οπτική γωνία. Δε κοιτάω κάν.
Δε κοιτάω είδωλα κι όλα ξαφνικά τα βλέπω,όλα ξαφνικά τα αισθάνομαι. Όλα μαζί! Και δεν έχουν μια εικόνα,έχουν μυριάδες αισθήσεις,μυριάδες διαστάσεις. Και γίνομαι εκείνα και γίνονται εγώ. Και γίνονται Ένα και γίνομαι Ένα μαζί τους. Κι ύστερα ολάκερο το άπειρο γίνεται Ένα και όλο το Ένα άπειρο.

                                                                                                μαριάννα
Ημερομηνία Δημιουργίας: 13/6/2015

Δώρο της Αγάπης η Αγάπη

Σ'ευχαριστώ που αλυσόδεσες τον εγωϊσμό σου για μένα. Σ'ευχαριστώ που σκότωσες για λίγο τη ψυχή σου για να σώσεις τη δική μου. Σ΄ευχαριστώ που θυσιάστηκες για να καταφέρω να κερδίσω μόνη μου τον εαυτό μου. Τί ευλογημένο μάθημα είσαι εσύ γλυκιά μου αγάπη! Σκότωσες εσένα για να σώσεις εμένα. Μα τι θαύμα είναι Κύριε η Αγάπη! Σ'αμαρταίνει και σ'αγιάζει χίλιες φορές σε μια της βαδησιά. Σε λερώνει, σ'αφήνει λασπωμένο απο τη πατησιά σου ως τη κορφή σου κι ύστερα σε ξεπλένει μ'εξαγνιστική ανακουφιστική βροχή. Σ'αναγκάζει ν'αμαρτήσεις για χάρη της και ν'αγιάσεις ταυτόχρονα κι ενδελεχώς. Και σε μεγαλώνει κάθε μέρα. Κάθε μέρα μεγαλώνω σου λέω χάρη στην αγάπη. Κάθε μέρα μαθαίνω, κάθε μέρα αμαρτάνω κι αγιάζω. Ώρες ώρες νιώθω ντροπή που μου φανερώθηκε τόσο στεγνά η Aγάπη μπρος τα μάτια μου, με πιάνουν εμμονές πως δε μου αξίζει κι ύστερα πάλι ξεχνιέμαι απ'το μικρό εγώ μου και εισέρχομαι μέσα σε μια άγια στιγμή,σε ένα ιερό τώρα που μ'αγαλλιάζει και χαμογελάω σα μικρό παιδί με το θαύμα πού'στειλε ο Θεός στη στράτα μου για δώρο όλο δικό μου. Και να ξέρεις αγάπη μου όσοι λερώνουν τη ψυχή τους για να σώσουν μια άλλη είναι διπλά ευλογημένοι. Και μη με ρωτήσεις απο που το ξέρω, μου το φωνάζει η καρδιά μου σαν μου γαργαλάει μ'ένα γλυκό πόνο το στέρνο κάτω απ'τον αριστερό μαστό μου.
 

Την ακούω ξεκάθαρα να ουρλιάζει στ'αυτιά μου πως όποιος τόλμησε να αμαρτήσει για ν'αγιάσει ο πλησίον του χάρη μονάκριβη θα τό΄'νε βρεί. Γι'αυτο μη θρηνείς άλλο αγάπη μου για μένα. Μη πονάς τον εαυτό σου,μη τον κατηγορείς δε του αξίζει. Συγχώρα τον τον άμοιρο, ήδη πέρασε πολλά εξαιτίας μου, σε παρακαλώ μη του φορτώνεις κι άλλα δε του αξίζουν. Άστον να πετάξει έτσι όμορφο κι αγέρωχο όπως τον θυμόμουν. Έτσι φωτεινό και ήσυχο όπως κάποτε τον αντίκριζα. Την έχει κερδίσει αυτή τη θέση προ πολλού, μην αφήνεις να του τη κλέψει ο φτωχός σου νούς μόνο και μόνο γιατί δεν έχει τη δύναμη να αντιληφθεί τον ιερό σκοπό της ψυχής σου. Μη λογιάζεις άλλο για πληγές σου τις πληγές που στα τυφλά μου χάρισες. Σου λέω εγώ πως ο ίδιος ο Θεός, το ίδιο το σύμπαν, η ίδια η Αγάπη σε τύφλωσε και σε ώθησε να τις στείλεις ασυνείδητα για να ιάσουν στο δρόμο τους τις δικές μου τις πληγές.  Γιατί κανένας άλλος σκοπός παρά μονάχα 

ο σκοπός της Αγάπης αγιάζει τα μέσα. 

 
Αποστασιοποιήσου λιγάκι κι έλα απο δω να αγναντέψουμε απ'τη δική μου οπτική γωνία. Δές όλη την εικόνα, δές όλο το πάζλ απο εδώ πάνω. Κοίτα με τι αρμονία ενώνονται όλα.. τα βλέπεις αγάπη μου; Πές μου βλέπεις το καλό που μού'χεις κάνει; Δώρο μονάκριβο μού'στειλες! Αχ ψυχή γλυκιά εσύ!
 

Μου χάρισες τον εαυτό μου όλο δικό μου. Και σα να μην έφτανε αυτό, μου δίδαξες την Αγάπη, μου τη κέντησες σ'ολάκερο το στήθος σαν ένα σμαραγδένιο ζεστό σάλι. Μου την έκανες ολόκληρη δώρο.
 

Στέριωσες τη πίστη μου σε κείνη. στέριωσες και τη πίστη μου όμως μονάχη της, ολόκληρη κι ατόφια να στέκει εκεί ψηλά πάνω απ'όλα σίγουρη για όλα. 


Όσο άπειρη κι άπιαστη κι αν ήταν η Αγάπη, όσο βαριά κι αν τη ζύγιασαν οι ώμοι σου, όσο μυστήρια κι αφανέρωτη κι αν μπαινόβγαινε στη θύμησή σου, εσύ την έπιασες τη κουβάλησες ολόκληρη στους ώμους και μου τη φανέρωσες μπρός μου. Την ένιωσα να μου πλημμυρίζει όλη την ύπαρξη, την ένιωσα να μ'αγκαλιάζει και να γίνομαι ένα μαζί της, έγινα εκείνη χάρη σε σένα. Μ'έκανες Αγάπη αγάπη μου. Κατάφερες να μεταμορφώσεις όλα τα μασκοφορεμένα σκιάχτρα μου σε Αγάπη. Βυθίστηκες στο κενό για να μάθω ν'αγαπάω εγώ. Στο χρωστάω αυτό αγαπημένε της ψυχής. Και να η ώρα που στο ξεπληρώνω.. Τώρα θα τη κουβαλήσω κι εγώ όλη για χάρη σου και θα στη φέρω πάλι πίσω. Γιατί το ξέρω πως την Αγάπη για να τη κερδίζουμε κάθε φορά πάλι απο την αρχή καινούργια, για να μας χαρίζεται έτσι άγια σα γιατρικό  και να μας λυτρώνει απ'όλα τα φθηνά μας εγώ, για να μας λευτερώνει και να μας ζεσταίνει έτσι γλυκά με κείνη την μακάρια και βαθειά της αγαλλίαση το στήθος, πρέπει να κάνουμε  τη δύναμη της και τη πίστη της δική μας, πρέπει να βρούμε τη δύναμη να γίνουμε εκείνη με όποιο τίμημα.
 

Και τώρα έτσι γυμνή κι αληθινή μπροστά σου ντύνομαι με κείνο τ'όμορφο φουστάνι της συγχώρεσης, και κινώ για να σε βρώ και να στην φέρω όλη πάλι πίσω δική σου την Αγάπη. Κι έτσι θα τη μοιραζόμαστε αγάπη μου την Αγάπη. Μιά θα στη χαρίζω εγώ και μιά εσύ. Κι έτσι μαζί θα προχωράμε μάτια μου στ'όμορφο τρίπ μας και θα μαθαίνουμε το κόσμο,τους εαυτούς μας και τους άλλους. Κι έτσι μαζί θα μάθουμε να μη τη κουβαλάμε στη ράχη μας αλλά να τη κάνουμε φτερά και φορεσιά, να γινόμαστε Εκείνη η ίδια. Να μη τη νιώθουμε μονάχα μα να γινόμαστε Εκείνη με σάρκα και οστά ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ. ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ.
                                                                                             
                                                                                                       μαριάννα
Ημερομηνία δημιουργίας : 1/6/2015

Για τη μεταφορά των δεδομένων υποσυνειδήτου σε φάκελο συνειδητού θα χρειαστεί επανεκκίνηση

Μη τη πατάς! Μη τη πατάς μονάχος! Μη τη πατάς με τ'άσχημα. Και μη τη πατάς μόνο με  τα δικά σου, μη πέφτεις στη παγίδα. Πάτα τη με το χάος.
Όλα θαύμα είναι. Κάθε στιγμή που γεννιέται είναι ένα θαύμα από μόνη της.
Να το θυμάσαι αυτό, κάθε στιγμή είναι έρωτας, κάθε στιγμή είναι μήτρα και μάνα που κουβαλά ιερά θαύματα και γεννοβολά άπειρες πιθανότητες. Αρκεί μονάχα ένα μυαλό να τις συλλάβει και μια καρδιά για να τις νιώσει και τότε το παρόν γεννιέται χαοτικό κι αγνό στα χέρια μας κι έχουμε την ικανότητα να το δημιουργήσουμε εμείς και να το σμιλέψουμε όπως ακριβώς θέλουμε.
Τα πάντα είναι πιθανά και γόνιμα σε ένα δημιουργικό παρόν, σε ένα συνειδητό τώρα.
Τα πάντα γεννιούνται και πεθαίνουν πάνω στο ιερό τώρα.  Τα πάντα συνουσιάζονται μυστηριακά σε μια ιερή ενότητα, τα πάντα συνδέονται τόσο αρμονικά μεταξύ τους.
Και μείς είμαστε ένα θαύμα μέσα σ'ένα θαύμα γι'αυτό και πολλές φορές κοιτάμε απ΄έξω για απάντηση γιατί ίσως δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμα ή δε μας βολεύει να αντιληφθούμε πως είμαστε ήδη μέσα στο θαύμα,πως είμαστε εμείς το θαύμα. Αρκεί τα ηνία να αλλάξουν χέρια κι αντί να τα κυβερνούν οι ζαρωμένες γέρικες παλάμες του φόβου και της οκνηρίας, να τα τιθασεύσουν τα γερά μπράτσα της διαίσθησης, της υπομονής, της αγάπης και της λυτρωτικής δημιουργίας. Γιατί ο άνθρωπος κερδίζει ολοκληρωτικά το χρόνο, το θάνατο, τη ζωή και τον εαυτό του μόνο αν έχει τη δύναμη να θυσιάσει τη ζωή του και τον εαυτό του.  Γιατί ο άνθρωπος κερδίζει μόνο απ'τον υπάρχοντα εαυτό του και απ'τον ίδιο τον ανώτερο εαυτό του.. Άρα έχει ήδη τη νίκη μέσα του. Άρα είναι η ίδια η νίκη. Μένει αθάνατος μόνο μέσα από το θάνατο του εγώ του κι από τις ιδέες κι αξίες που κυοφορεί η ψυχή του και τις ξερνά έτσι ατόφιες δίχως ντροπή, γεννώντας κι άλλες παράλληλες διαστάσεις συνειδητότητας, γεννώντας τέχνη, γεννώντας έμπνευση και δημιουργία. Μένει ζωντανός μόνο αν πεθάνει και γεννηθεί πάλι εξελιγμένος και καλύτερος μέσα απ'το ίδιο του το γέννημα.


Για να μπορέσουμε στ'αλήθεια να ερωτευτούμε ολοκληρωτικά έναν άνθρωπο πρέπει να έχουμε ερωτευτεί ήδη το ίδιο το σύμπαν, τον ίδιο μας τον εαυτό. Να έχουμε κάνει την αγάπη γενικότερο state of mind στο τρόπο ζωής μας και να μη την περιορίζουμε μονάχα σε έναν τομέα. Ξεκινάει από μέσα όλο αυτό. Γιατί όλοι είμαστε η αντανάκλαση του άλλου. Γιατί όλοι και όλα είμαστε ένα. Ο διαχωρισμός είναι το illusion που μας μπερδεύει. Μόλις αντιληφθούμε ότι είναι ψευδαίσθηση αυτομάτως νιώθουμε άπειροι, ελεύθεροι και ένα με όλα!

Η αγάπη μας υψώνει, η αγάπη μας θρέφει και μεγαλώνουμε και βαθαίνουμε στη ψυχή.
Η αγάπη μας πλάθει και μας αλέθει πάλι καινούργιους,καθαρούς κι αγνούς.
Μας πετά μέσ'τη χύτρα της καυτής της δύνης, μας στροβιλίζει στη φωτιά της και μας σμιλεύει στο πιο τέλειό μας σχήμα και μας αφήνει εκεί στη μέση του χαμού εκτεθειμένους μα και τόσο δυνατούς συνάμα. Η αγάπη μας αγιάζει.. σα λυτρωτική βροχή ρέει ευγενικά και ξεπλένει όλες τις φτηνές στιγμές μας. Πέφτει και λούζει με φώς το θυμικό μας.
Μας κάνει άγιους σε μια στιγμή μέσα μονάχα. Μας σφυροκοπά και μας σφυρηλατεί πάνω  στ'άγιο αμόνι της, μας περνά απ'το δρόμο του πιο γλυκού πόνου, κι ύστερα μας αγκαλιάζει μέσα στην οικεία ζεστή γλυκιά της φωλιά. Μας κάνει να μαρτυρήσουμε μέσα από αυτήν για να αγιάσουμε μέσα από αυτήν. Μας θυσιάζει για χάρη της.. και μείς για χάρη της γινόμαστε ήρωες. Η αγάπη δε ζητάει από μας να πάρει πίσω τίποτα παραπάνω παρά μονάχα τον εαυτό της τον ίδιο, την ίδια της εκπλήρωση. Μέσ'την ιερή φωτιά της πνίγει όλα τα μασκοφορεμένα εγώ μας και μας ανταμείβει με διαίσθηση, πίστη και υπομονή.
Η αγάπη μας θυσιάζει στον βωμό της μόνο για να μας αναστήσει πάλι παιδιά.


Όλοι έχουμε τον Θεό μέσα μας. Όλοι μας είμαστε ο Θεός. Ο Θεός είναι εμείς.
Ο άνθρωπος έχει νιώσει θεός απ'όταν γεννήθηκε χωρίς καν να καταλαβαίνει πόση αξία είχε αυτό που ένιωθε. Δεν είχε ακόμα την συγκεκριμένη μας "διαμορφωμένη ανθρώπινη" συνείδηση να το αντιληφθεί. Κοίταγε με μάτια αγνά και δε το συγκράτησε σα θαύμα,μα σαν φυσιολογικό περιβάλλον. Μεγαλώνοντας άρχισε να το ξεχνά και σιγά σιγά να του φαίνεται σα μια φαντασία μικρού παιδιού εκείνο που κάποτε μονάχος σαν ήτανε μικρός ένιωσε στην άκρη του κρεβατιού του ένα βράδυ. Αλλά και τώρα στην ηλικία μας νομίζω το νιώθουμε καμιά φορά. Ειδικότερα εκείνοι που έχουν ξυπνήσει απ'το ιλούζιον.  Η θεότητα είναι μέσα μας. Είναι μιά σμαραγδένια φωτιά που καίει στο στέρνο μας κι ένας ιώδης πυρετός που ριγάει στο μέτωπό μας. Και ο άνθρωπος εφόσον ένιωσε ή έστω βρήκε τη περίσσια φαντασία να επινοήσει θεό, σημαίνει πώς τον είχε ήδη μέσα του. Γιατί δε θα μπορούσε να επινοήσει κάτι έξω απο κείνον. Εφόσον το επινόησε είναι κομμάτι του, υπάρχει μέσα του σαν έννοια κάτι που θεωρεί ανώτερο απο κείνον. Μα στην ουσία είναι και κείνος ο ίδιος κομμάτι του διότι εκείνος μπόρεσε να το συλλάβει και να το μεταφράσει στη λέξη θεός. ;)
Συνεπώς ο Θεός υπάρχει.. κι όχι μόνο υπάρχει αλλά μας φωνάζει τη παρουσία του τρανταχτά αιώνες τώρα μέσα από εμάς.  Μας αποδεικνύει τον εαυτό του κάθε στιγμή.  Σε κάθε ανάσα σε κάθε τώρα σε κάθε δημιουργία σε κάθε σκέψη, σε κάθε επιφοίτηση και σε κάθε γέννα, σωματική η΄πνευματική. Άρα όλοι μας εκτός από το εγώ μας, έχουμε μέσα μας και το θεό μας. Εκτός απ'το μυαλό μας έχουμε και τη ψυχή μας. 'Ολοι έχουμε το θεό μέσα μας. Όλοι είμαστε ο θεός. Το θέμα είναι αν διαλέγουμε να τον φανερώσουμε ή όχι.
Το θέμα στο τέλος πάντα είναι αν ενδίδουμε στο φόβο ή στο εγώ μας όπως θέλετε πείτε το, ή αν ενδίδουμε στην αγάπη δηλαδή τη θεότητα μέσα μας,πάλι όπως θέλετε πείτε το ;) Γιατί η Αγάπη είναι ο Θεός και ο Θεός είναι η Αγάπη. Ο Θεός δε γεννήθηκε, υπήρχε πάντα κι αν γεννιόταν κάποτε τότε θα ήταν χαμογελαστός, ταπεινός και ελεύθερος σαν σε όνειρο όλη την ώρα της ζωής του δίχως φόβο κανένα! Θα πυροβολούσε αγάπη ο κάθε πόρος του, μέχρι το τελευταίο κύτταρό του θα εκτόξευε αγάπη ασταμάτητα.

Γι'αυτό μη ζυγιάζεις τα όνειρά σου, μη τα μετράς σε φόβο η΄οκνηρία. Να τα μετράς σε πόθο και λαχτάρα. Να τα μετράς σε λευτεριά κι ενέργεια παντοδύναμη. Και σα θεός τους να τα πραγματώνεις. Μη τα λυπηθείς, πιάστα και ξετύλιχτα όλα. Γιατί εμείς είμαστε οι θεοί των ονείρων μας, εμείς τα συλλάβαμε άρα μονάχα εμείς μπορούμε να τα πραγματώσουμε. Ξετύλιξε τώρα όσο πιο πολλά χαμόγελα μπορείς από μέσα τους, ξετύλιξε και κείνα ολάκερα κι ατόφια έτσι όπως στα φόρτωσε μια περίεργη, τρελή, σοφή κι αλλοτινή σου επιφοίτηση..
Άσε για λίγο ολάκερο το daydreaming σου ελεύθερο να δραπετεύσει απ'τη θύμησή σου και ενσωμάτωσε το όσο πιο περίτεχνα μπορείς στη πραγματικότητα. Άν και η πραγματικότητα είναι η πιο υποκειμενική έννοια που υπάρχει. Είναι καθαρά θέμα οπτικής γωνίας και πως διαλέγει κανείς να αγναντέψει. Γι'αυτό και σ'αυτή τη παρέλαση της Βαβέλ σεργιανίζουν τα ego και φορτώνουν τη ράχη μας πολέμους και ασυνεννοησία. Κι όλα τα παράλληλα σύμπαντα είναι εν δράση στο παρόν. Τα βιώνουμε με τη μοναδική οπτική γωνία της ψυχής μας. Βιώνουμε κάθε φορά ταυτόχρονα όλες τις εκδοχές μας. Ελεύθερη βούληση ατόφια και μοναδική. Συλλογική και τρελή. Τρελή όμως μόνο για τον ανθρώπινο νού και τα όρια του. Απ'άλλα μέρη φερμένη. Ιερή, πνευματική κι αληθινή.  Όλες οι παράλληλες συνειδητότητες ενωμένες στο Ένα. Όταν διαλογιζόμαστε ή όταν είμαστε υπό την επήρεια ψυχοτρόπων και ψυχεδελικών φυτών και βοτάνων της φύσης ή όταν ζούμε συνειδητά από τη καρδιά και τη διαίσθηση μας κι όχι μονάχα από το μυαλό και το εγώ μας, τότε συνυπάρχουμε συνειδητά σε πολλά παράλληλα σύμπαντα με γνώση του εαυτού μας. Είμαστε ένα με όλα, είμαστε παντού. Δεν βιώνουμε όρια και σύνορα στο είναι μας. Συνειδητοποιούμε πως δεν είμαστε μονάχα μέσα στο σώμα μας, ούτε είμαστε μονάχα το σώμα μας και το μυαλό μας. Δεν νιώθουμε διαχωρισμό από το σύμπαν κι απ'τους άλλους. Βιώνουμε την ενότητα με τα πάντα. Είμαστε η ενότητα. Είμαστε ένα με όλα. Όταν είμαστε όμως στο σύνηθες state της ταυτότητας, των ειδώλων, του εγώ και ζούμε ασυνείδητα, τότε το βιώνουμε υποσυνείδητα όλο αυτό,δίχως να το αντιλαμβανόμαστε συνειδητά. Μόνο για κάποια δευτερόλεπτα,κάποιες στιγμές που τυχαίνει να αφεθούμε για λίγο κι ελευθερωνόμαστε απ'τη παραίσθηση. Δευτερόλεπτα διαύγειας κι ύστερα πάλι φουρτούνες ματαιότητας.. Κάπως έτσι πάει το τρένο που επινοήσαμε.. συρμός.. διαύγεια-ματαιότητα-διαύγεια-ματαιότητα...


Όποιος γουστάρει απολαμβάνει τη βόλτα. Μια βόλτα μονάχα είναι έλεγε ο Βill Ηicks. Ο κόσμος κι η ζωή είναι μιά βόλτα μόνο. φρόντισε να τη περάσεις όμορφα. Ιτ ντάζεντ μάττερ ένιθινγκ κοζ δις ιζ τζάστ ε ράιντ.
Γιορτάζουμε κάθε μέρα. Γιορτάζουμε την ύπαρξή μας κάθε μέρα. Κι αντί να κοιτάς με τα δυό μάτια του ειδώλου και του φόβου χάνοντας πολύτιμο χρόνο,
να βλέπεις με τη μονόφθαλμη κόρη της ψυχής σου, την αγάπη. Γιατί το είδωλο μπερδεύει, το είδωλο από μόνο του προδίδει ταυτότητα. Και δε χρειαζόμαστε ταυτότητα για να υπάρχουμε, υπάρχουμε έτσι ατόφιοι. Μας κάναν να έχουμε ανάγκη την εικόνα, να έχουμε ανάγκη τη ταύτιση με οτιδήποτε για να νιώσουμε αγάπη. Χαρίσαν στο εγώ μας τη ματαιοδοξία που τόσο ανθρώπινα κι απάνθρωπα συνάμα ζητούσε από πάνω της να πιαστεί. Μα η αγάπη δεν έχει είδωλο, δεν υποτάσσεται σε φυσικούς νόμους, η αγάπη υπάρχει σαν ενέργεια από μόνη της ακέραια κι ατόφια. Υπάρχουμε και δίχως το είδωλό μας. Είμαστε ενέργεια, αγνή ενέργεια που υπάρχει από μόνη της δίχως να χρειάζεται κάτι ανθρώπινο να την ορίσει η΄να τη καθορίσει. Διέπεται από το σύμπαν και ρέει ενδελεχώς σαν αστερόσκονη.  Κι όλα όσα έχουν ουσία δε μπορούν να τα δούν τα μάτια του ειδώλου παρά μονάχα να τα νιώσει η καρδιά στα τυφλά. Όπως λέει και ο Μaynard James Keenan "Reach out to embrace the random, reach out to embrace whatever may come.. Ride the spiral to the end. Swing on the spiral, spiral out.. keep going.."
Όπως λέει και η μαριάννα νίωσε το  feeling . ;)
Κι όπως λέει ο Timothy Leary "Think for yourself. Question authority."
Λογάριασε τα είναι σου μονότερμα. Bάλτα με σένα. Bάλτα με τη πάρτη σου. Aγάπα τη πάρτη σου. Aγάπα τα πάντα λες και αύριο δεν υπάρχει. Zώσε τα θέλω σου με θάρρος και ανατίναξέ τα μπροστά στη συνείδησή σου. ΖΗΣΕ.


Και τώρα οι περισσότεροι απο μας γνέφουμε με σκυφτό το κεφάλι, τραγουδάμε με πνιγμένη τη φωνή, τραυλίζουμε την ανάγκη μας σε δόσεις, ξεμείναμε κι εμείς μέσ'τους "ξένους" και φωνάζουμε, τριγυρνάμε μπάς και ρουφήξει αρπαχτά η ματιά μας μια οικεία φάτσα για να ησυχάσει για λίγο στα κλεφτά η θύμησή μας. Κλείνετε τα φώτα από νωρίς. Δεν γλεντάτε πια. Δεν ανοίγετε τα στόρια όλη μέρα. Απαρνιόσαστε το φώς του ήλιου συνειδητά. Βουλιάζετε τις ώρες σας κούφιες κάτω από λάμπες φθορισμού.
Και δε κοιτιόσαστε στα μάτια.  Μα αν είναι εκείνοι ξένοι τότε είμαστε κι εμείς.. και μόλις τρώμε αυτή τη συνειδητοποίηση αρχίζουμε να αποξενωνόμαστε από εμάς όλο και πιο πολύ και στροφάρουμε στη πρώτη δοκιμασία της ρώσικης ρουλέτας. Στην επόμενη η σκανδάλη ίσως στείλει μια σφαίρα να μας αγκαλιάσει τα στήθια.  Ποιός είναι ο ξένος τελικά; Ποιός είναι έξω και ποιός μέσα, ποιός φωνάζει, ποιός κοιτάει, ποιός κρίνει, ποιός διαφέρει παραπάνω από σένα και πόσο. Βούλιαξες τις ονειρογραμμές σου σε όρια. Έθεσες όρια και σύνορα με το δήθεν ορθό σου νού και τώρα ούτε τα όνειρά σου δε μπορείς να χαρείς όπως θέλεις εσύ, σφηνώνει περιορισμούς το υποσυνείδητό σου. Άμοιρε άνθρωπε στο ξανάπα.. η μοίρα σου είναι τη Παρασκευή και το Σάββατο κλόουν, τη Κυριακή βασιλιάς και τη Δευτέρα προδότης. Άμοιρε άνθρωπε έμαθες να νιώθεις και μετά έμαθες να κρύβεις ο,τι νιώθεις.

Μα είναι και στιγμές μικρές που σαν από ιερή διαύγεια νιώθεις το σκοπό σου, νιώθεις τη πληρότητα να ρέει ακέραιη, γνήσια και ήρεμη στις φλέβες σου.. και κείνες οι γαλάζιες που αχνοφαίνονται σα παρακλάδια ενός συνόλου παίρνουν φωτιά και πνίγονται σ΄ένα ιώδη πύρινο χρώμα. Και τότε είναι που ξετυλίγονται νεράϊδες και θαύματα μπροστά σου κι αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι την ύπουλη παραίσθηση του χρόνου, τη καμπύλη του χωροχρόνου, τη καμπύλη της πιο τέλειας υλικής παραίσθησης. Και η σκοτεινή ύλη, όλη αυτή η αόρατη μαγική ενέργεια που συνδέει τα πάντα στο Ένα, ρέει ζωντανή ρευστή μέσ'τη μονόφθαλμη κόρη της επίφυσής σου σαν όραμα. Είσαι εκεί και σύ μπροστά σε όλα τα θαύματα μάρτυρας. Μάρτυρας του σύμπαντος.



Μου φτάνει που κοιτάω το πρόσωπο μου στο καθρέφτη και ακόμη βλέπω ένα παιδί να σχηματίζεται στο βλέμμα μου. Μου φτάνει μονάχα αυτό ώρες-ώρες κι ησυχάζω στην ενθύμησή του. Δε με πειράζουν οι ρυτίδες οι μικρές στην άκρη του ματιού, δε μ'ενοχλούν οι μαύροι μου κύκλοι, μήτε που το δέρμα μου γερνάει όλο και παραπάνω. Μου φτάνει που τα μάτια μου αντανακλούν ακόμη ένα παιδί. Είναι τόσο ανακουφιστικό..
Ώρες-ώρες που λυγίζω πιάνομαι απ'αυτό και σηκώνομαι και πάλι. Και για μια στιγμή δε με νοιάζει αν είμαι γυναίκα, δε με νοιάζει να μοιάζω με γυναίκα, μου περνά τόσο παγερά αδιάφορο..
μου αρκεί που μοιάζω με παιδί και ξάφνου νιώθω μια ρίγη σ'όλη μου τη ράχη και μια ευφορία μαγική να ρέει στο στέρνο μου σαν ιερή ενέργεια και το μέτωπό μου παίρνει φωτιά, τα νεύρα του διεγείρονται και η επίφυσή του έρχεται στο πιο γλυκό της οργασμό.. Κείνη την ώρα νιώθω πληρότητα, ισορροπία, γαλήνη, αγάπη κι ευτυχία. Και δε με νοιάζει αν γερνάω, δε με νοιάζει αν η όψη μου μαραίνει, γιατί εγώ νιώθω παιδί, γιατί εγώ όταν κοιτώ τον καθρέφτη βλέπω το πανέμορφο αυτό παιδί να με κοιτάζει λαχανιασμένο απ'τα παιχνίδια του που κυνηγούσε τόση ώρα στο λαβύρινθο του νού μου πριν έρθει εδώ να μ'αντικρίσει και να μου δώσει αναφορά. Όλοι αυτό το γλυκό παιδί είμαστε μέσα μας πάντα.. είτε το ξεχνάμε είτε το θυμόμαστε,
αυτό είμαστε πάντα!



Στη ζωή σου πάντα να περνάς όμορφα παντού, όπου κι αν βρίσκεσαι να γειώνεις με το περιβάλλον σου, να ζείς τις στιγμές σου ατόφιες και συνειδητές, να είσαι εκεί ψυχή και σώμα και να χαίρεσαι τη κάθε σου ανάσα. Να μάθεις να είσαι ταπεινός και να κοιτάς περήφανα όταν η ταπεινότητα καταφέρνει μέσα από την ιερή της λειτουργία να σε εξαγνίσει,να σ'αγαλλιάσει και να σε λυτρώσει. Να τους κοιτάς όλους περήφανος με την αποδοχή και τη ταπεινότητα στα μάτια σου. Να τους κοιτάς επίμονα για να καταλάβουν κι εκείνοι την αλήθεια. Να νιώθεις ευτυχισμένος κι ελεύθερος απ'όλα τα φτηνά εγώ που κρατούν το πνεύμα σου χαμηλά και το νοθεύουν, να είσαι πιο πάνω από κείνα.
Και ν'αγαπάς!  Να αγαπάς όσο πιο πολύ μπορείς! Να αγαπάς τα πάντα και τους πάντες γύρω σου σα να'ταν η γιαγιά σου, ή ο παππούς σου, ή ο αδερφός σου, ή ο πατέρας σου,
ή το ταίρι σου, ή η ξαδέρφη σου, ή η μητέρα σου, ή ο κολλητός σου, ή η αδερφή σου,
ή η καλύτερη σου φίλη, ή το παιδί σου, ή ο σκύλος σου, ή η μάνα γη σου, ή ο Θεός σου,
ή ο άγνωστος που σου έσωσε τη ζωή.... ή κι εσύ ο ίδιος.  Ν'αγαπάς χωρίς κλουβιά και ν'αγαπάς χωρίς μήτρες και δίχως σύνορα και χωρίς κτήση και ούτε με μία αμφιβολία, ούτε τη παραμικρή απαίτηση και προπάντων! δίχως αντάλλαγμα ΚΑΝΕΝΑ. Τότε μόνο μπορείς να κοιτάς τους πάντες περήφανος. Άν βλέπεις τον εαυτό σου και το Θεό μέσα τους.
                                                                                                           μαριάννα
A! και ξέχασα να σου πώ! Περίμενε! Κάτι τελευταίο θέλω να θυμάσαι για χάρη μου.
Κλείνε τα μάτια σου που και πού. Όλα τα όμορφα τα έχεις ήδη μέσα σου. Μη τ'αναζητάς συνεχώς απ'έξω σου. Κλείνε τα μάτια και γαλήνευε με το τώρα και το είναι. Γαλήνευε με όλα τα κομμάτια σου ένα-ένα. Και μη προσπαθήσεις να τα βάλεις σε σειρά με τον φτωχό σου νού, άστα σκόρπια κι ελεύθερα, να είναι έτσι όπως τα προστάζει η ψυχή σου.
Κλείνε τα μάτια και κοίτα με το τρίτο της ψυχής σου, νιώθε με το τρίτο της ψυχής σου. Νιώσε και δές όλα τα ηλιοβασιλέματα, όλα τα χαμόγελα, όλες τις θάλασσες, όλα τ'αγαπημένα μάτια, όλες τις όμορφες μουσικές, όλες τις ευτυχισμένες στιγμές, όλη την αγάπη, όλη τη χαρά και την ευφορία, όλα τα καλοκαίρια, όλη τη πλάση και το σύμπαν μέσα από σένα.
                                                                                                           μαριάννα
Ημερομηνία Δημιουργίας: 13/2/2015

Ο περίπατος στη μαύρη τρύπα

Πλαγιάζουν  χίμαιρες σιμά σου.. Γέρνουν κι αχνοφαίνονται στην αύρα σου αδέσποτα φεγγαρόνειρα και κάποιοι μυστηριακοί μύθοι απ'αλλοτινούς καιρούς.. 
Οικείος μου μοιάζεις.. Τώρα δα.. μόλις πρόλαβα ν'αντικρίσω τα μάτια σου και μοιάζει να σε ξέρω απο πάντα..
Ξεχύθηκες στο γκρίζο ελεύθερα κι αυθαίρετα.. αφηρημένη εικόνα, αφηρημένος ήχος στροβιλίζεσαι στο κενό.. Σού'πε κανείς πως όταν ξεχύνεσαι στο σύμπαν γνήσιος κι ατόφιος εκείνο σ'αγκαλιάζει σα γλυκιά μάνα; Σαν αγαπημένος φίλος, σα στοργικός πατέρας; 
Μα το ξέρεις ήδη αυτό έτσι δεν είναι; Το θυμάσαι σαν στο ψέλλιζε η ψυχή σου τότε που χαρίστηκε σ'αυτή τη θνητή παραίσθηση.. Κι έτσι ασωτεύεις στα λημέρια τούτα με πανωφόρι σου μια ηλιοστάλαχτη αύρα και τρία μάτια σπίθες να καρφώνουν τ'άπειρο.
Το είδα το κενό.. Κείνο το κενό απ'τα περασμένα.. Κείνο που συνήθιζε να στοιχειώνει τ'αστρικά μου ονείρατα.. Το είδα πάλι.. Στις στροφές και στη χρυσή σπείρα που κέντησες στο πάτο. 
Στρόγγυλα ξίφη, μηδενικές απώλειες και σιδερένια φέρετρα. Όλα χωρέσαν στο πίνακά μου απόψε.
Δε χύθηκε ούτε μια στάλα αίμα, ούτε μια γρατζουνιά αγκιστρώθηκε, ούτε ένα ουρλιαχτό σύρθηκε..
Όλα πνίγηκαν ήσυχα κι αναίμακτα.. Δε κάναμε το παραμικρό θόρυβο. 
Και μή φοβάσαι και δε φοβάμαι. Όλα όπως πρίν..δεν άλλαξε τίποτα, ούτε μια ρωγμή δε ρήμαξε τα τείχη μας. Στέκουν ορθά περήφανα μπρός το χάος....
                                                                                                      μαριάννα
Ημερομηνία Δημιουργίας: 30/9/2014

Ονειραγέρας

Θεέ μου πώς μυρίζει έτσι ο αέρας απόψε; Θεέ μου!
Θαύμα θά'ναι! 
Πές μου, παίζεις μαζί μου; Παίζεις με το θνητό σου στρατιωτάκι; 
Ρωτάς ψιθυριστά τους αγγέλους σου πώς θα με μαγέψεις; 
Πώς μυρίζει έτσι! Θεέ μου! Τί δροσιά! Τί ευφορία!
Μυρίζεις χειμώνα και φθινόπωρο Θεέ μου!
Μυρίζεις υπολείμματα γλυκού καλοκαιριού!
Μυρίζεις γλυκά και βάναυσα μαζί!
Μοιάζει νυχτιά σε παραδείσου αλώνια ετούτη η αποψινή.

Μα πώς; Απο πού έρχεται τούτη η ευωδιά; 

Απο πού πηγάζει τούτος ο μαγικός αέρας;
Ώ Θεέ μου δε χορταίνω να τον αναπνέω!
Δώσ'μου κι άλλον, κι άλλον, κι άλλον...
Τούτος ο αέρας μυρίζει σα να γεννιέται μια ζωή.
Ναί! Μυρίζει ζωή!
Γεννιέται μιά ζωή τώρα, το νιώθω, το μυρίζω σου λέω!
Εισπνέω εκστασιασμένος και νομίζω οτι γεννιέται και μέσα μου κι άλλη ζωή ταυτόχρονα!
Αναπνέω δυό φορές! Μιά για μένα και μιά για τη ζωή!
Μα τί μυρωδιά είναι αυτή Κύριε!
Δεν έχω λόγια άλλα να τη παρομοιάσω, παρά μόνο τούτα που αισθάνομαι!
Και αισθάνομαι οτι κάθε που αναπνέω γεννιέται μιά Ζωή!
Λές να'μαι τρελός; 
Λές στ'αλήθεια να μυρίζει έτσι όταν γεννιέται μιά ζωή;
Δε χάρηκα άλλη μέρα την όσφρησή μου τόσο Κύριε!
Άχ! Θεέ μου τι αισθήσεις μου δώρισες!
Και γώ με τα αδέξια φοβισμένα χνότα μου τις έπνιξα..
Με τα φυλακισμένα κι άχρηστα χέρια μου τις τύφλωσα..
Συγχώρα με Θεέ μου που'χω το θαύμα μέσα μου και του γυρνώ τη πλάτη.
Κι εσύ φιλεύσπλαχνος ακόμη, συνεχίζεις να ντύνεις τα πνευμόνια μου με μεταξένιο αγέρα!
Κεντάς την ευλογία σου ολάκερη στο στήθος μου απόψε!
Μα κοίτα όμως κι εγώ στ'ανταποδίδω Θεέ μου!
Κοίτα τους πόρους μου όλους άνοιξα για σένα, 
κι όλον αυτόν τον άγιο άνεμο απο παντού τώρα εισπνέω.
Δώρο δικό σου όλο το δέος μου και τούτη η ηδονική ανατριχίλα..
Και είσαι εδώ, σε νιώθω Θεέ μου!
Σ'ανταμώνω στην ανάσα μου και σε κείνη τη παράξενη ιερή αύρα που βράζει απόψε στο στέρνο μου..

                                                                                                            
                                                                                                                μαριάννα
Ημερομηνία Δημιουργίας: 19/9/2014

Τα ανυπόφορα "Τί" και τα αβάσταχτα "Άν"

Τί να τα κάνω τούτα τα μακριά μαλλιά αν στα δικά σου δάχτυλα δε πλέκονται; 
Αν λυτά και μοναχά στη πλάτη στέκονται;
Τί να τις κάνω τούτες τις όμορφες κυματιστές τους τούφες αν δε ξαπλώνουν ηλεκτρισμένες στο στήθος σου; 
Αν δεν ανεμίζουν ανέμελες στο μύθο σου;

Τί να το κάνω τούτο το κορμί αν εσύ δε το αγγίζεις;  Αν δε το μυρίζεις; 
Αν στα δικά σου χέρια δε το χαλαλίζεις; 
Αν ιδρωμένο δε σπαρταράει μέσ'το πυρετό του έρωτά σου; 
Αν δεν ανατριχιάζουν οι πόροι του απ'το άγγιγμά σου; 

Τί να τα κάνω τούτα τα χείλη αν τα δικά σου ποτέ δεν ανταμώνουν;
Αν στέκουν θλιμμένα και στεγνά κι όλο ζαρώνουν;

Τί να τα κάνω και τούτα τα δύστυχά μου μάτια αν τα δικά σου ποτέ δεν αντικρίζουν; 
Αν μένουν άδεια απο σένα και δακρύζουν;

Τί να τη κάνω τούτη την μύτη αν δε ρουφάει όλη τη μυρωδιά σου μέσα της εκστασιασμένη; 
Αν δεν εισπνέει όλη την ανάσα σου ηδονισμένη;

Τί να τα κάνω κι αυτά τα χέρια αν σφιχτά δεν αγκαλιάζουν εσένα;
Αν δε θέλουν μέσα τους άλλον κανένα;
Τί να τα κάνω αν τα δικά σου δεν ακουμπάνε; 
Αν στο κενό γυμνά και έρημα κρεμάνε;
Αν δεν χαϊδεύουν το πρόσωπό σου, 
αν δεν σκουπίζουν τον αγιασμένο ιδρώτα απ'το μέτωπό σου; 

Τί να τα κάνω τούτα τα πόδια αν τρεμάμενα και μουδιασμένα γύρω απ'τα σκέλια σου δεν μπορώ να τα τυλίξω; 
Αν όλο το είναι σου δε μπορώ μέσα μου να το τραβήξω;

Τί να το κάνω αυτό το στόμα αν με λαχτάρα δε μπορώ να κοινωνήσω τα ιερά υγρά σου; 
Αν δε μπορώ να μεταλάβω όλη τη θεία κοινωνία του ερωτά σου;

Τί να την κάνω την ανάσα μου αν δε στενάζει στο φιλί σου; 
Αν δε λιγώνει στη φωνή σου;
Αν δε κομματιάζεται απ'τη ματιά σου;
Αν δε τρέμει στην αγκαλιά σου;

Για ποιόν να γίνομαι όμορφη αν εσύ δε με κοιτάζεις;
Γιατί να φορώ το καινούργιο μου φουστάνι αν εσύ δε το θαυμάζεις;
Ποιός ο λόγος να χορεύω αν η κιθάρα σου δε με συνοδεύει;
Αν με τη μελωδία της δε με ταξιδεύει;
Πώς να χαμογελώ αν εσύ με απαρνιέσαι;
Αν δε μ'αγαπάς και το καυχιέσαι;

Τί να τις κάνω και τούτες τις όμορφες στιγμές αν μαζί σου δε γίνεται να τις μοιραστώ;
Αν στο στέρνο σου δε μπορώ να κουρνιάξω κι απ'όλα τ'άσχημα να ξεχαστώ;

Τί να τον κάνω και τούτο το καταραμένο χρόνο, αν μαζί σου δε τον σπαταλώ;
Αν είμαι καταδικασμένη μονάχα απ'αναμνήσεις να σ'ανακαλώ.

Αν δίχως εσένα σέρνονται τα δευτερόλεπτα αιώνες
κι αν η απουσία σου στοιβάζει στο στήθος μου κοτρώνες,
αν ο λυγμός σου στη καρδιά μου δε σωπαίνει
κι αν ο κόμπος στο λαιμό μου επιμένει,
αν η πεισματάρα υπομονή μου δε σταματά να σε προσμένει
κι αν το πάθος μου το λυσσασμένο δε μαραίνει
τότε πές μου πώς να σε λησμονήσω,
το πόνο σου πώς να νικήσω;

Ξεστόμισα με τόση αφέλεια πως δε θέλω να μου πείς τίποτα,  
τώρα όμως καίν τα σωθικά μου απ'όλα αυτά τ'ανείπωτα.
Και συ ανόητε το πίστεψες και σώπασες,
μη θαρρείς λοιπόν πως τη φουρτούνα μου τη κόπασες.


Τώρα σε προστάζω να μου πείς το τρόπο να σ'αφήσω,
σε προστάζω να μ'απαντήσεις, χωρίς εσένα πώς να ζήσω;
Να μου πείς τη θύμησή σου πού να θάψω;
Το παράπονό μου με τί δύναμη να κάψω;
Την αγάπη μου για σε πώς να ημερέψω;
Και το καημό σου αυτόν πώς να παλέψω;
Υπάρχει ελπίδα τη καρδιά σου εγώ να κλέψω;

Πές μου σε παρακαλώ... Τί;;;
Τί να την κάνω την άμοιρη ύπαρξή μου αν δε τη θές να στη χαρίσω; 
Αν μακριά σου άδικα τη χαραμίσω;
Πές μου!

                                                                                             μαριάννα
Ημερομηνία Δημιουργίας: 1/9/2014

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αναπολώ στιγμές αγνής, ελεύθερης κι άφοβης βούλησης.. στιγμές λεύτερες απ'όλες τις βαριές αλυσίδες..
Ειλικρινά απορώ... Ώρες-ώρες πραγματικά απορώ πως δεν έχουν βγεί ακόμη στα μπαλκόνια τους όλοι ν'αρχίζουν να ουρλιάζουν.. Να ουρλιάζουν ασταμάτητα μήπως ξεπλύνουν την οργή τους, μήπως κάτι καταφέρουν ν'αλλάξουν, μήπως ημερέψουν τη ψυχή τους, μήπως ανακουφίσουν την αγανάκτησή τους. Έστω για λίγο.. μόνο για λίγο...  Απορώ...
Δε βρέθηκε ούτε ένας νά'χει την ανάγκη να βγεί και να ουρλιάξει; Πνιγήκαν όλοι οι πόθοι τους τελικά; Πουλήσανε τόσο φτηνά το σκοπό της ψυχής τους στη βουβαμάρα; 
Μα καλά.. αυτό είναι μόνο; Αναρωτηθήκαν ποτέ; Αυτό είναι μόνο; Τους φτάνει μόνο αυτό;
Πως αντέχουνε και δεν ουρλιάζουνε; Δε το χωράει ο νούς μου...
Πως στέκουν τόσο ήσυχοι, σβήνουν φώτα, κλείνουν παντζούρια και κοιμούνται; 
Πως είναι δυνατόν να μην νιώθουν την ανάγκη να βγούν στα μπαλκόνια, στις αυλές, στις ταράτσες, στους δρόμους και να ξεσπάσουν στριγκλίζοντας μ'όλη τους τη δύναμη; 
Μια χορωδία ενωμένη.. μια χορωδία λαχτάρας, επανάστασης, αγανάκτησης και διεκδίκησης... 
Μια χορωδία που με την ιερή της παραφωνία ν'αποδίδει φόρο ατιμίας στην επικρατούσα κούφια συνείδηση και ν'αποζητά τη δικαιοσύνη που της πρέπει..
Ουρλιάχτε ρεεεέ!!!! Ουρλιάχτε όσο είναι καιρός! Γιατί δεν ουρλιάζετε; Φοβάστε μη σας πάρουν για τρελούς; Μονάχα τούτο να φοβάστε.. Πως θα'ρθεί καιρός που θα σας πούν τρελούς επειδή δεν ουρλιάξατε.... 
                                                                                     μαριάννα
Ημερμηνία Δημιουργίας: 7/5/2014

Το Άγιο Μεσημέρι

Πέφτει στα βλέφαρα γλυκό το μεσημέρι..

γεννοβολάει ήλιους που σταλάζουν λάβα εξιλέωσης στη κουρασμένη θύμηση..

Οι ταξιδιώτες ζυγώνουν σιμά στη πυρά

να ξεκουράσουν τη συνείδησή τους απ’τους δράκους του παραμυθιού

που χάθηκαν σαν έγνεψε ο κόσμος σοβαρός κι αδιάφορος..

μπρός στο θαύμα.. τόσο ήρεμος κι ατάραχος..

Στη σκιά πλαγιάζει η αμαρτία τους που μείναν ακίνητοι μπρός στην ομορφιά,

που μείναν ανεπηρέαστοι μπρός στο θαύμα..

Στην δροσερή σκιά που παραχώρησε ο ήλιος βασιλιάς

σε τούτο το σπινθηροβόλο μεσημέρι.

Κι οι ιστορίες τους γίνονται εγκώμια..

κείτονται τόσο τρανές όσο και κούφιες στον μειλίχιο απόηχο του δειλινού..

Το πεπρωμένο διαλέγει τα μάτια που θα  φορέσει στην όψη τους..

μιάς και κείνοι κλέψαν φωτιά από τ’άγιο μεσημέρι..

για να φανούν λίγο πιο ήρωες

απ’όσο τους είχε βαφτίσει ήδη η ματαιοδοξία τους.

Στο γιόμα τούτο ξαπλώνουν τα ονείρατα που δε κέρδισαν ποτέ σάρκα..

αγνά κι αμόλυντα..

σμιλεμένα μονάχα από υπομονή και εγκαρτέρηση..

Κι έτσι ιερά χαρίζονται στον άνεμο,

σκορπίζονται σα φούσκες με φωσφορίζοντα χρώματα αιχμαλωτισμένα στο φάσμα τους

και στροβιλίζονται στη δύνη της ανώτερης δικαιοσύνης..

                                                                                                μαριάννα
Ημερμηνία Δημιουργίας: 22/2/2014

Καθαίρεση σαθρών αξιών

Προχωράμε μόνοι και ήρεμοι.. στη σειρά μας, δε κλέβουμε τη σειρά του άλλου, περιμένουμε συμμετρικά κι όταν έρθει η σειρά μας εξυπηρετούμαστε. Προχωράμε σοβαροί, συγκεντρωνόμαστε στα ψώνια μας. Δε νιώθουμε κάτι άλλο, μόνο την ανάγκη να βρούμε τη τιμή της φέτας και μη χάσουμε τη σειρά μας. Σα ρομπότ προχωράμε. Δε κοιτάμε τον άλλον στα μάτια, δεν εκφράζουμε στην όψη μας συναισθήματα ή σε χειρότερο στάδιο δεν έχουμε για να εκφράσουμε.. Προχωράμε, σοβαροί, κοιτάμε τη δουλειά μας. Ζούμε αυτά που μας δίδαξαν και προσπαθούμε να τα κάνουμε όλα όσο το δυνατόν όμοια όπως ακριβώς μας τα μετέφεραν. Μα αν μας δίδαξαν λάθος? Αν οι ρίζες της κοινωνίας ως έννοια και τρόπος ζωής είναι σαθρές; Αν είναι κάτι εντελώς λάθος, που απλά κάποιος το ξεκίνησε κι υπήρξαν κάποιοι με το ίδιο μήκος συνειδητότητας εκείνου του ανθρώπου και συμφώνησαν μαζί του.. κι έτσι καθιερώθηκε σα νόμος, σαν ιερό ή σαν επιβολή κάποιων που διάλεξαν να αξιοποιήσουν τη δύναμη της φύσης τους σε πράξεις αλαζονείας, κυριαρχίας και ματαιοδοξίας. Υπήρξαν βέβαια κι οι άλλοι που διάλεξαν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη τους για ειρήνη και ένωση με τη φύση τους, τα πλάσματά της και τους συνοδοιπόρους τους. Ευτυχώς πάντα θα υπάρχουν και λίγοι από κείνους.. σαν ριζοσπαστική όαση μέσ’το γκρίζο ξερό ανούσιο πολιτισμό..

Tabula rasa έλεγε ο Τζόν Λώκ κάποτε.. εννοώντας άγραφος χάρτης. Υποστήριζε πως όλοι οι άνθρωποι είναι ένας άγραφος χάρτης, που διαμορφώνεται στη πορεία. Φανταστείτε λοιπόν ο χάρτης μας να γραφόταν εντελώς αλλιώς.. θα έμοιαζε τίποτα από όλα αυτά που δημιουργήσαμε φυσιολογικό; Φανταστήκατε ποτέ πως όλο το σύστημα και η κοινωνία σα θεσμός είναι αυτά που γράφτηκαν λάθος στον χάρτη μας; Όταν ήσασταν παιδιά θυμάστε τι νιώθατε; Θυμάστε που δίνατε προσοχή στα πάντα, που κοιτούσατε με τόση προσοχή και χαζεύατε το κάθε τι, κι όλα σας φαίνονταν θαύμα; Που εκφράζατε όσα αισθανόσασταν κείνη τη στιγμή δίχως ντροπή και φόβο.. Λέγατε το πρώτο πράγμα που σας ερχόταν στο μυαλό.. Δε ντρεπόσασταν να δηλώσετε ότι χρειαζόσασταν να παίρνετε και να δίνετε αγάπη. Κι όταν δε παίρνατε, γκρινιάζατε γιατί σας φαινόταν άδικο και επιμένατε, δε τα παρατούσατε, δεν ξέρατε τι σημαίνει εγωισμός, ούτε ξέρατε τι σημαίνει κυριαρχία, ούτε σύνορα, ούτε φυλή. Δεν είχατε διαχωρίσει μέσα σας τίποτα, όλα βρίσκονταν σε μια ισορροπία και μια ενότητα. Δε σας φαινόταν παράξενο να νιώθετε, ούτε προσπαθούσατε να το κρύψετε. In fact αυτή ήταν η νορμάλ λειτουργία σας, να βιώνετε και να νιώθετε ταυτόχρονα, δράση-αντίδραση, αλληλεπίδραση φυσική και γεμάτη ενέργεια.. αυτό μόνο έβγαινε από μέσα σας και μπορούσε κι εκφραζόταν ελεύθερο, χωρίς φόβο για το πώς θα φανεί.. Γιατί απλά αυτό υπήρχε μόνο, γιατί αυτό ήταν η αλήθεια σας, η κανονική σας δομή, η πρωταρχική σας φύση η ίδια. Ειρήνη, αγάπη κι ενότητα με όλα! Αυτό ακριβώς υπήρξατε ,πριν νοθευτείτε. Θυμάστε άραγε καθόλου τον εαυτό σας σαν παιδί; Μπορείτε; Ή μήπως το καταστρέψατε κι αυτό; Αυτή η θύμηση είναι η μόνη ελπίδα για αναίρεση και δημιουργία εκ νέου ολοκληρωμένης επίγνωσης. Μη θάβετε αυτή τη θύμηση!  Ήσασταν χαρούμενοι απο φυσιολογικό state of being. Δεν χρειαζόσασταν λόγο συγκεκριμένο για να είστε, απλά ήσασταν γιατί αύτη ήταν η φυσιολογική φύση με την οποία γεννηθήκατε και δε μπορούσατε να της πάτε κόντρα, μέχρι κάποιο σημείο που ξεκίνησαν να γράφουν στον άγραφο αγνό χάρτη της συνειδητότητας σας τους λάθος ορισμούς.. και κεί ήταν η περίοδος που ξεκινήσατε να μπερδευόσαστε, να φοβόσαστε, να αναιρείτε το πνεύμα σας και να δημιουργείται έναν δεύτερο εαυτό σκιά που το μόνο που θα έκανε θα ήταν το να σας κατηγορεί, να σας υπαγορεύει το ορθό και να σας φορτώνει με τύψεις και κάθε είδους ηλίθιες ανησυχίες. Ανησυχίες του ψεύτικου οικοδομημένου συστήματος κι όχι δικές σας, ανησυχίες που δεν ήσασταν φτιαγμένοι  για να έχετε, που σας τις επέβαλαν ως αληθινές, ως τρόπο ζωής. Κι έτσι σιγά-σιγά ξεκινήσατε να περπατάτε σαν ρομπότ συναγωνίζοντας ο ένας τον άλλον στο ποιος θα πάει πιο ψηλά, υπακούοντας σε δασκαλέματα ιεραρχίας και ταξικής διάκρισης. Σε οργιασμούς υλικών αγαθών, σε θεοποίηση της απληστίας, μεταμφιεσμένης σε δίκαιης ιδιοκτησίας. Ξεκινήσατε να ορίζετε τα πάντα πιστεύοντας πως αυτό δίνει κύρος στην ύπαρξή σας. Να χρίζετε ταμπέλες, τίτλους που προκύπτουν από αβάσιμα στερεότυπα της δήθεν ορθά κοινωνίας. Να βάζετε τιμές στα πάντα χαρίζοντας αξία σε άψυχα αντικείμενα και ξεχνώντας τη μία μοναδική αξία της ουσίας. Να ξυπνάτε με στόχο να κερδίσετε λεφτά, να ζείτε με στόχο να αποκτήσετε αγαθά, να δουλεύετε με σκυφτό το κεφάλι και προσηλωμένο σε μια ανούσια εργασία τις περισσότερες φορές, να καταναλώνετε όσο περισσότερο μπορείτε και όσα περισσότερα μπορείτε και να θλίβεστε όταν δεν έχετε την ικανότητα να καταναλώσετε, να θεωρείται πατρίδα σας κάποια νοητά ανύπαρκτα σύνορα που σας επέβαλαν, να οικειοποιήστε κουλτούρες θέλοντας να ξεχωρίσετε, να εισχωρείτε σε ομάδες με συγκεκριμένη ταυτότητα, νομίζοντας πως έτσι αποκτάτε χαρακτήρα. Να διαχωρίζεστε από τη φύση κι απ’τους γύρω σας, θεωρώντας τον εαυτό σας το επίκεντρο του κόσμου. Να παίρνετε για να δώσετε. Επενδύσατε σε λανθασμένες αξίες επειδή και μόνο αυτές σας υπέδειξαν καθώς μεγαλώνατε.. Δε χρησιμοποιήσατε την ελεύθερη βούληση του πνεύματός σας, αντ’αυτού την διπλώσατε καλά και τη φυλάξατε σε μια ξεχασμένη τσέπη της συνείδησής σας, τη λησμονήσατε, μάθατε να μην την ακούτε και να την αποκαλείτε με διάφορα ονόματα όπως εφηβεία, ανωριμότητα, παιδικότητα. Δε κάνατε σωστή χρήση της ελεύθερης σκέψης σας  χρησιμοποιώντας τη για να κρίνετε τη κατάσταση, αντίθετα χρησιμοποιήσατε τη σκέψη σας για να αφομοιώσετε καλά τα δεδομένα που σας δώσαν έτοιμα, δίχως να τα αμφισβητήσετε στιγμή κι απλώς τα υπακούσατε. Χάσατε το νόημα πρό πολλού, Είχατε τόσες δυνατότητες να αναπτυχθείτε σε κάτι θείο, ουσιώδες, ζωντανό, να ενωθείτε στην ολότητα του σύμπαντος σαν μοναδικό ψηφιδωτό κομμάτι που κάνει τη δική του διαφορά και να αναπνέει από μέσα σας όλος ο κόσμος κι όλη η φύση.. κι εσείς σπαταλήσατε την ενέργειά σας, την ευφυΐα σας και το πνεύμα σας σε παροδικές κι ουσιαστικά ανύπαρκτες αξίες και ενέργειες. Μπερδέψατε την έννοια της ολοκλήρωσης με κείνη της ομαδοποίησης. Σας κάναν να λαχταράτε να ταιριάξετε στο κόσμο αυτό, αναγκάζοντάς σας υποσυνείδητα να μοιάσετε στο σύνολο, να μη διαφέρετε, μήπως και σας δείξουν με το δάχτυλο και πούν τι λέει αυτός είναι τρελός. Ενδώσατε λοιπόν σ’αυτό το φόβο της απόρριψης και της τυχόν εξορίας από το κοινωνικό σύνολο και θάψατε τη διαίσθησή σας στο πάτο του υποσυνειδήτου σας, συμμορφώσατε τα χνώτα σας σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο κι εγκεκριμένο απ’τους πολλούς πρότυπο, προσπαθώντας να κερδίσετε αποδοχή και να νιώθετε ενεργό κι «άξιο» μέλος της κοινωνίας. Κι όσοι από σας θελήσατε να ξεχωρίσετε, το πράξατε με το λάθος τρόπο. Χωρίσατε ανθρώπους σε ομάδες είτε βάση του χρώματός τους, είτε της κοινωνικής τους τάξης, είτε της θρησκείας τους, της ομάδας τους στο ποδόσφαιρο και ούτω καθεξής.. Και μέσα από αυτές τις υπο-ομάδες ξεχωρίζατε τα πάντα και τους πάντες σε σκέλη. Πήρατε θέση σε μια συγκεκριμένη ομάδα και αρχίζοντας να την υποστηρίζετε μανιασμένα, ακυρώνοντας όλες τις υπόλοιπες, θαρρούσατε πως ξεχωρίζετε, πως υπερέχετε, πως ανήκετε σε μια ξεχωριστή ελίτ. Μάθατε να υπάρχετε μόνο μέσα από αυτό το γελοίο μοτίβο.. να χρειάζεστε αυτό σαν background για να σας καθορίσει σαν άτομα και να σας κάνει να νιώσετε σημαντικοί. Για σκεφτείτε λίγο πόσο βάθος έχει αυτός ο τρόπος σκέψης.. Εμένα προσωπικά μου φαίνεται απίστευτα ρηχός. Δεν νομίζω πως καταφέρνουμε να ορίσουμε το είναι μας και την ύπαρξή μας μέσα από  την υπεροχή μας προς τους άλλους.. ή μέσα από τα αγαθά που διαθέτουμε, ή μέσα από τη θέση που έχουμε στη κοινωνία, ή μέσα από την ιστορία του έθνους μας.. κλπ..  Δεν είμαστε όλα αυτά! Αυτό που καταφέρνουμε αντίθετα μέσα σ’αυτό το λαβύρινθο της ματαιοδοξίας είναι να χάσουμε το είναι μας και την ουσία μας.. Να μοιάσουμε στα ζώα που στερούνται συνείδηση και κρίση.

Βαδίζουμε και δεν κοιτάμε γύρω μας.. βιαζόμαστε μονίμως.. Μήτε κοιτάμε ποτέ στα μάτια τους άλλους.. Ξεχάσαμε να επικοινωνούμε. Όλα για τα απαραίτητα μόνο. Σαν ένα εργοστάσιο και μείς τα μηχανήματα που κάνουν μια συγκεκριμένη δουλειά, με ακρίβεια όπως ακριβώς τα προγραμμάτισαν απλά για να προχωρήσει το σχέδιο, η παραγωγή και στη συνέχεια η αποσύνθεση. Γαμημένα ρομπότ! «Περάστε, ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε, τι θα θέλατε, πέρνα μπροστά εγώ θα στρίψω, συγνώμη κάντε πιο κεί, πόσο κάνει αυτό, άντε ξεκίνα άναψε φανάρι, επόμενος παρακαλώ, σ’αυτή τη στάση κατεβαίνω».. και άιντε στο τσακίρ κέφι πετάμε κι ένα σας έπεσε αυτό, αν μας πιάσει κρίση καλοσύνης και δώσουμε για μια στιγμή σημασία σε κάτι άλλο εκτός από τη δήθεν πολυάσχολη ζωή μας, ή ένα ευχαριστώ, ή ένα καλημέρα (το οποίο μετράει μόνο αν ειπωθεί αυθόρμητα σε ώρα που δεν εργαζόμαστε σε κάποια συγκεκριμένη δουλειά). Και γίνεται και κάνα θαύμα πού και πού όταν δούμε κάποιον άγνωστο στο δρόμο στεναχωρημένο ή σε χάλια κατάσταση και δε φερθούμε ως συνήθως, αλλά σταματήσουμε και τον ρωτήσουμε, τι έχεις; Είσαι καλά; Θές βοήθεια; Κείνη τη μικρή στιγμή που κατορθώνουμε να δολοφονήσουμε την αδιαφορία που μας διακατέχει σαν όντα και ασχοληθούμε με τον διπλανό μας σα να’ταν ο εαυτός μας, κείνη τη μικρή στιγμή λυτρωνόμαστε από το ρόλο που μας φόρεσε η κοινωνία και λειτουργούμε με τον μόνο αληθινό που υπήρχε μέσα μας από πάντα.. κείνον της συμπόνιας και της αλληλεγγύης. Και τότε βγάζουμε φτερά στη πλάτη, ανοίγει η καρδιά μας και νιώθουμε ευλογημένοι που κάπου βαθιά μας πηγάζει μια καλοσύνη, έστω και ξεχασμένη και ελάχιστες φορές αξιοποιημένη..

Κι έτσι αποξενωμένοι συνεχίζουμε ο καθένας τη δουλειά του, μη κοιτώντας δίπλα μας, δίχως να δίνουμε προσοχή σε τίποτα και σε κανέναν πέρα από τη σφαίρα της δικής μας μοναχικής πραγματικότητας που χτίσαμε σαν αληθινή και τη μόνη σωστή και φροντίσαμε να τη ξεχωρίσουμε απ’οτιδήποτε άλλο, εξορίζοντάς το. Δεν φωνάζουμε, δεν ουρλιάζουμε όταν το έχουμε ανάγκη.. Δεν επαναστατούμε ούτε λίγο.. Είμαστε ήδη νεκροί και δε το ξέρουμε.. Όταν ήμασταν μικροί θυμάστε άραγε να αναζητούσαμε λόγο για να μιλήσουμε σε κάποιον, ή μήπως θυμάστε άραγε να χρειαζόταν να ξέρουμε κάποιον καλά και καιρό για να επικοινωνήσουμε μαζί του ουσιαστικά; Ή μήπως τον ρωτούσαμε πρώτα πόσα κερδίζει στη δουλειά του, ή από πού κατάγεται, για να αποφασίσουμε αν θα του δώσουμε σημασία ή όχι; Τότε πηγαίναμε άθελά μας με το flow και ασχολιόμασταν διεξοδικά κι αναλυτικά με ότι και όποιον έφερνε η ζωή μπροστά μας κείνη τη στιγμή, δίναμε προσοχή σε όλα όσα μας περιτριγύριζαν, γιατί όπως προείπα αυτή ήταν η πρωταρχική μας φύση! Δε ζούμε! Δε ζούμε παρά ελάχιστες στιγμές μέσα στο χρόνο που θα σταματήσουμε για λίγο τον αυτόματο πιλότο και θα αποκριθούμε, θα κοιτάξουμε τριγύρω, θα νιώσουμε, θα αφεθούμε, θα ακούσουμε ένα τραγούδι, θα δημιουργήσουμε, θα ανταλλάξουμε κουβέντες μεταξύ μας.. ελάχιστες στιγμές πνιγμένες στο χρονοδιάγραμμα που επινοήσαμε.. Κρίμα δεν είναι αυτή τη μόνη ευκαιρία που έχουμε να ζήσουμε, να τους τη χαρίσουμε και να τη πλάσουν όπως εκείνοι θέλουν να τη ζήσουμε;

Αν λοιπόν ερχόμουν εγώ και σας τα γκρέμιζα όλα αυτά; Αν σας έλεγα πως όλα όσα ξέρετε είναι ένα λάθος. Πως ότι σας δίδαξαν από μικρούς δεν ισχύει. Πως σκοπός της ανθρωπότητας δεν είναι να φτιάξει μια κοινωνία ιεραρχική και ταξική που θα διοικείται απ’τους λίγους και οι πολίτες της θα έχουν ως μοναδικό σκοπό τους να δουλεύουν για να καταναλώνουν και να αποκτούν περιουσίες. Πως όλα αυτά είναι ένα τεράστιο ψέμα και δεν έχουν κανένα νόημα. Πως αυτό που μετράει είναι να βιώνουμε τα πάντα σαν κομμάτι μας. Πως είμαστε ένα με τη μάνα φύση και το σύμπαν. Πως ο καθένας μας είναι η αντανάκλαση του άλλου. Πως δεν υπάρχουν σύνορα κι όλη η γή είναι η πατρίδα μας. Πως είμαστε όλοι αδέρφια. Πως δεν υπάρχει κατάλληλο πολίτευμα για να μας διοικήσει παρά μόνο μια έννοια αφηρημένη που είναι η φυσιολογική κατάσταση της φύσης μας και της ύπαρξής μας.. κι αυτή είναι η ειρήνη, η αγνότητα, η αλήθεια, η αγάπη και η χαρά, συνυφασμένες όλες σε μία άυλη ενέργεια και μια αόριστη αρχή και έννοια που ονομάζεται ψυχή. Πως το αληθινό νόημα είναι να δημιουργούμε, να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε. Τότε τι θα κάνατε; Θα σας άφηνε ο εγωισμός που καλλιεργούσατε χρόνια τώρα με τόση προσοχή; Θα δεχόσασταν πως όλες οι υλικές σας αποκτήσεις δεν αξίζουν; Θα είχατε το κουράγιο να επανεξετάσετε τι θεωρείτε πολύτιμο και να πετάξετε όσα ανούσια αγαθά παλέψατε να κερδίσετε; Θα ξεμπροστιάζατε τις παραισθησιογόνες ταυτότητες πού'χετε τυλίξει το εγώ σας; Θα ελευθερωνόσασταν απο αυτές; Θα βρίσκατε το θάρρος να αναιρέσετε οριστικά τον μέχρι τώρα εαυτό σας;

                                                                                                   μαριάννα
Ημερομηνία Δημιουργίας: 29/1/2014

Εισιτήριο στ'ακρόνειρο

Οι γραμμές δεν υπάρχουν εμείς τις επινοήσαμε. Δε βλέπω σύνορα πουθενά. Εσύ βλέπεις; Όλος ο κόσμος δικός μας είναι μάτια μου. Όποτε θέλουμε στροβιλιζόμαστε γύρω απ’τον εαυτό μας με τα χέρια διάπλατα ανοιχτά κοιτώντας τον ουρανό. Χορεύουμε σα να’μαστε μόνοι και γιορτάζουμε την υπαρξή μας. Αυτό κι αν είναι δώρο αγάπη μου. Υπάρχουμε, το νιώθεις; Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Όλα είναι δυνατά! Γιατί μείναμε στη πρώτη πράξη του έργου; Το κουμπί της παύσης δεν λειτουργεί.. Οπότε δεν έχουμε όλο το χρόνο με το μέρος μας. Εκείνος τρέχει κι εμείς μείναμε ακόμη εδώ. Πρέπει να προχωρήσουμε αγάπη μου. Δε θα μπορούμε για πάντα να περιμένουμε το όμορφο τέλος να’ρθει σε μας μοναχό του. Πρέπει εμείς να το κυνηγήσουμε για να το βρούμε. Και δε θα’ναι εύκολο.. ξέρει να κρύβεται καλά από μας. Αυτή τη φορά πρέπει να προσπαθήσουμε πραγματικά, πρέπει να φωνάξουμε τι θέλουμε γιατί η νύχτα είναι κουφή κι η μοναξιά απελπισμένη, έχει αποδεχτεί τη μοίρα της κι έπαψε να παλεύει.. Μονάχα από μας εξαρτάται τώρα τι θα φέρει ο χρόνος.. κι αν δε κάνουμε κάτι θα’χουμε χάσει το παιχνίδι. Πεταλούδες είμαστε κι εμείς.. σαν εκείνες που αναγεννιούνται από το κουκούλι τους κάθε άνοιξη, έχουμε φτερά το ξέρεις; Γιατί δε τα χρησιμοποιούμε ν’αλλάξουμε τοπία στη κουρασμένη μας ματιά; Δε βαρέθηκες εδώ που στέκεις ακίνητος; Εγώ κουράστηκα εδώ,  λέω να προχωρήσω.. δεν αντέχω άλλο αυτό το αδρανές γκρίζο χρώμα στον ορίζοντα. Θέλω πάλι να δώ ουράνια τόξα και ήλιους καλοκαιρινούς. Δε σπαταλάω άλλο το χρόνο μου στην αδράνεια.. δε βρίσκω νόημα εδώ… Και θέλω να στάξω όλο το νόημα από το κάθε τι.. καταλαβαίνεις; Το ξέρω πως καταλαβαίνεις.. Πάντα καταλάβαινες.. Είμαι ένα περίεργο παιδί, όλα θέλω να τα μάθω, θέλω να τρέξω να πιάσω το φεγγάρι, να μετράω μαζί σου τα’αστέρια και τα πρωινά να χαζεύω τα μάτια σου για ώρες. Θέλω να ζήσω!  Θέλω να κάνω έρωτα με τη ζωή. Κουράστηκα να μην έχει όρεξη το βήμα μου.. Έλα να τραγουδάμε δυνατά και να γελάμε. Να ξυπνήσουμε τους νεκρούς και να αναστήσουμε τους ζωντανούς. Μαζί όλα τα μπορούμε. Μη φοβάσαι.. δεν υπάρχει χρόνος για να φοβόμαστε. Δεν προλαβαίνουμε. Πρέπει να προλάβουμε όσα πιο πολλά μπορούμε, ας μη χασομεράμε άλλο αιχμάλωτοι μέσ’τη σιωπή.. Δε κρατά πράμα καλό για μας, είναι ύπουλη. Έλα να περπατάμε με τη ψυχή μας , έλα να βλέπουμε με κείνη μέσ’την ομίχλη κι όχι με τον τρόμο μας, πού’δεσε μαντήλι στη ματιά μας. Είμαι εδώ, ποτέ δεν έφυγα, δώσ’μου το χέρι σου και πάμε μαζί..
                                                                                  μαριάννα
Ημερομηνία Δημιουργίας: 28/11/2013

Το νόημα της ζωής

Κάπου σε μια ηλιόλουστη μικρή πόλη, μοιρασμένη σε κτίρια και δέντρα, σε έργα ανθρώπινα και θεϊκά, σε νύχτες και μέρες, σε πράξεις και θεωρίες, κάπου εκεί βρίσκουμε τον νεαρό της μικρής μας ιστορίας. Είναι ένας νεαρός τόσο μπερδεμένος. Πληγωμένος από τη ζωή κι από μια αγάπη που στιγμάτισε το στέρνο του. Αποξενωμένος  κι απογοητευμένος με τον εαυτό του και τον κόσμο τριγύρω.. Συλλογίζεται συχνά όσα δεν έκανε, όσα δε πέτυχε. Αναρωτιέται για τι αξίζει να πολεμάει κανείς. Τα βάζει συνεχώς με τη συνείδησή του και ποτέ δε βγαίνει κερδισμένος παρά μονάχα περισσότερο χαμένος. Λαχταράει απεγνωσμένα να βρεί ένα νόημα, έναν λόγο που να του είναι αρκετός για να υπάρχει, το νόημα της ίδιας της ζωής. Περιπλανιέται άσκοπα σε μεθυσμένες νύχτες, σε καταθλιπτικά μοναχικά μεσημέρια, σε ώρες αδράνειας κι απελπισίας.. Κι όμως λύση στο αίνιγμα ποιά είναι η ουσία και το νόημα της ζωής δε καταφέρνει να βρεί πουθενά.

Μια συνηθισμένη μέρα καθώς σεργιανίζει ως συνήθως μονάχος και προβληματισμένος, στο κεντρικό πάρκο της πόλης, συναντά έναν γέρο καθισμένο σ’ένα απ’τα παγκάκια. Στέκεται για λίγο και τον παρατηρεί. Είναι ένας γεράκος μόνος, ρακένδυτος, με ένα κυπαρισσί σκουφί στη κεφαλή, κόμη ασημένια και μακριά, που φτάνει κάπου στο μέσο της σπονδυλικής του στήλης. Δυό χάρτινες γεμάτες σακούλες δίπλα του, ποιός ξέρει με τι μέσα.. Ίσως με όλα τα απαραίτητα υπάρχοντά του.. Μοιάζει μόνος στο κόσμο και άστεγος. Τον παρατηρεί όμως να κοιτάει τριγύρω του με τόση γαλήνη στα μάτια και μια ηρεμία άγνωστη για κείνον. Μοιάζει να απολαμβάνει πραγματικά το πρωϊνό του, σε όποια κατάσταση κι αν τον βρίσκει εκείνο. Αυτή η στάση του γέρου κινεί αρκετά τη περιέργεια του νέου ώστε να τον πλησιάσει. Σκέφτεται.. είναι γέρος, έχει ζήσει πολλά ως τώρα κι απ’ότι φαίνεται έχει επιβιώσει μέσα από αντίξοες συνθήκες μοναξιάς και έλλειψης στέγης, κι όμως στέκει ήσυχος μ’ένα ελαφρό χαραγμένο χαμόγελο στα χείλη και τα μάτια του, επεξεργάζεται τη καινούργια μέρα που του δόθηκε με διάθεση.. Σίγουρα εκείνος θα ξέρει κάτι παραπάνω από μένα για να το κατάφερε αυτό, συνεχίζει να σκέφτεται μέσ’το κουρασμένο και μπερδεμένο μυαλό του.. Σίγουρα θα είναι ένας σοφός γέρος συμπληρώνει στον εσωτερικό του μονόλογο και πρίν προλάβει να συνειδητοποιήσει την επόμενη κίνησή του, κάθεται σιμά του στο παγκάκι.

-Καλή σου μέρα γέρο μου, του λέει.

-Καλή σου μέρα παιδί μου, αποκρίνεται ο γέρος στον νεαρό.

-Συγχώρα το θάρρος μου, μα θέλω να σε ρωτήσω κάτι, μιάς και η φιγούρα σου μου φάνηκε τόσο οικεία και προσιτή.

-Χαίρομαι γιέ μου, που έχεις το θάρρος να εμπιστευτείς τα λόγια μου, παρ’όλη την αβεβαιότητα και διαφορετικότητα που προξενεί η εμφάνισή μου.

-Καμία αβεβαιότητα γέρο μου. Μόνο σοφία και ειρήνη προσδίδει η ματιά σου.

-Σ’ακούω.

-Σκέφτομαι πως εσύ μπορείς να με βοηθήσεις να απαντήσω σε ένα ερώτημα που με βασανίζει, λέει ο νεαρός, νιώθοντας  μια περίεργη φιλική άνεση απέναντι στο συνομιλητή του.

-Γιατί πιστεύεις πως μπορώ να σε βοηθήσω συγκεκριμένα εγώ; Αναρωτιέται ο γέρος.

-Μα γιατί σε σένα διακρίνω παιδευμένη σοφία χαραγμένη στην όψη σου. Σοφία που έχτισες μέσα από μύριες δυσκολίες και έτη πολλά που φόρτωσες στη ράχη σου. Αποκρίθηκε ο νέος γεμάτος σιγουριά για την ανακάλυψή του.

-Σίγουρα πέρασα πολλά παιδί μου. Μα δε διαφέρω τόσο πολύ από σένα ή οποιοδήποτε άλλον συνάνθρωπό μας. Όλοι κουβαλούν τις δικές τους εμπειρίες και δυσκολίες, όπως και όλοι μπορούν να μας διδάξουν κάτι σημαντικό. Μην υποτιμάς τον δικό σου αγώνα γιέ μου.

-Όπως και να’χει είμαι σίγουρος γέρο μου, πως εσύ, κάτι παραπάνω, ξέρεις από μένα, επέμεινε ο νέος.

-Πές μου λοιπόν, τι είναι αυτό που σε τυραννά; Τον ρώτησε ο γέρος με έντονη ανησυχία και πρόθεση να τον βοηθήσει όσο μπορούσε.

-Να.. δε βρίσκω.. ή μάλλον δε ξέρω το νόημα της ζωής.. Γιατί να συνεχίζω να υπάρχω; Τι έχω να προσφέρω; Για ποιό λόγο να παλέψω; Θα κερδίσω άραγε σε κάποιο σημείο της πορείας μου την πολυπόθητη ουσία που θα με ολοκληρώσει; Ποιό είναι στ’αλήθεια τελικά το νόημα της ζωής;

-Αυτό γιέ μου δε μπορώ να στο απαντήσω εγώ. Είναι κάτι που πρέπει να το βρείς μόνος σου. Μήτε κανένας άλλος άνθρωπος θα είναι ικανός να στο απαντήσει. Κι αυτό γιατί οι περισσότεροι δεν το έχουν βρεί ακόμη και όσοι το βρήκαν, απλώς αδυνατούν να μιλήσουν με λόγια για κείνο. Δεν κατέχουν λέξεις κατάλληλες για να το περιγράψουν. Είναι κάτι που ο καθένας από μας, εάν σταθεί τυχερός κι έχει ανοιχτή ψυχή, το ανακαλύπτει και το βιώνει μοναχός του. Εάν κάποιος μπορεί να σε συμβουλέψει, αυτός δε θα είναι κανένας άνθρωπος, παρά μονάχα το ίδιο το σύμπαν που σε περιτριγυρίζει. Η ίδια η φύση που σ’αγκαλιάζει μέσ’τη μήτρα της. Ο ίδιος ο ουρανός που σε σκεπάζει. Εκεί να ψάξεις για καθοδήγηση λοιπόν. Στη φύση ν’απευθύνεις την ερώτησή σου.

-Μα… εγώ.. σαστίζει για λίγο ο νέος. Μένει σιωπηλός και σκεφτικός .Ύστερα συνεχίζει. Τι θα κάνω; Δε ξέρω που να ψάξω γέρο μου. Είμαι χαμένος σου λέω. Από πού ν’αρχίσω;

-Έχεις αρχίσει ήδη νεαρέ μου, δε το βλέπεις; Αποκρίνεται με ένα γλυκό χαμόγελο κατανόησης ο γέρος. Μόνο που κατάφερες να αποδεχτείς στον εαυτό σου πως είσαι χαμένος και έβαλες στόχο να βρείς το νόημα της ζωής σου, έχεις ήδη ξεκινήσει, έχεις κάνει την αρχή! Και η αρχή παιδί μου είναι το ήμισυ του παντός!

-Σ’ευχαριστώ γέρο μου για τη βοήθεια και το χρόνο σου. Να σ’έχει ο Θεός καλά! Ενώ έλεγε αυτά ο νεαρός, παράλληλα έβγαλε ένα στυλό, έκοψε ένα χαρτί απ’την ατζέντα του, έγραψε κάτι πάνω του, το έδωσε στο γέρο και του είπε: αυτή είναι η διεύθυνσή μου και το τηλέφωνό μου. Όποτε θέλεις πέρνα απ’το σπίτι μου να σε κεράσω ένα τσάι. Θα χαρώ πολύ να σε δώ ξανά.

-Εγώ σ΄ευχαριστώ παληκάρι μου για την ενδιαφέρουσα παρέα που μου κράτησες. Εύχομαι να βρείς το δρόμο σου γιέ μου. Απάντησε ο γέρος, αποχαιρετώντας το νεαρό.

Καθώς απομακρυνόταν ο νέος, προσπαθούσε να βάλει σε μια σειρά τις σκέψεις του. Ένιωθε ακόμη μπερδεμένος, ίσως και περισσότερο από πρίν. Χάρηκε που γνώρισε εκείνον τον γέρο. Τον συμπάθησε πολύ περισσότερο απ’όσο περίμενε, όμως δεν ένιωθε ικανοποιημένος με την απάντησή του. Κείνη την ώρα τα λόγια του γέρου φάνταζαν τρελά στο μυαλό του..

Προχώρησε. Χαμένος στη σκέψη του. Προχώρησε πολύ δίχως να σηκώσει κεφάλι.. Μονολογούσε.. και απλά προχωρούσε.. 

Κάποια στιγμή σταματά αποφασισμένος. Κοίτα ένα δέντρο και το ρωτά:

-Εσύ δέντρο όμορφο, ψηλό πού’χεις τον ήλιο φίλο, ξέρεις να μου πείς ποιο είναι το νόημα της ζωής;

-Το νόημα της ζωής είναι να ριζώνεις όσο βαθύτερα μπορείς στη γή σου. Να τη νιώθεις σαν άγια μήτρα που σε φιλοξενεί.. Τα πόδια σου να τη νιώθουν και να ανατριχιάζουν.. Να πλέκεις τις ρίζες σου με τα διπλανά σου δέντρα, να μη νιώθεις σύνορα πουθενά, να νιώθεις ένα με τη μάνα φύση σου.. Να αγαπάς τον ήλιο που θα παίξει με τα φύλλα σου κάθε αυγή και θα αναβλύζει ανάμεσα τους σαν τρεμάμενο λευκό εκστασιακό χρώμα.. Άλλα να αγαπάς και τη βροχή που θα πνίξει τις ρίζες σου.. μα θα τις θρέψει, που θα σε μουσκέψει.. μα θα σε μεγαλώσει και θα σου χαρίσει καρπούς.. που θα αναδύει τη φυσική σου οσμή.. Να αιχμαλωτίζεις τις άγιες σταγόνες τις στη φυλλωσιά σου και να εξαγνίζεσαι..

-Κι όταν έρθει ο άνεμος και σου φερθεί άσχημα; Όταν έρθει λυσσασμένος και σε χτυπά; Όταν σε ξεριζώσει; Τότε ποιο είναι το νόημα της ζωής;

-Τότε το νόημα της ζωής είναι να παλέψεις όσο μπορείς και θα μοιάζει σα να χορεύεις, καθώς τα φύλλα σου και τα κλαριά σου θα στριφογυρνούν μέσ’τη στροβιλιστή δίνη του ανέμου. Και πάλι έργο τέχνης θα είσαι, απλώς τούτη τη φορά θα’χεις διαλέξει να θυσιάσεις τον εαυτό σου στην ιστορία. Θα αφήνεσαι ελεύθερος! Αυτό κι αν είναι τέχνη! Η μεγαλύτερη τέχνη της στερνής ανάσας είναι να απολαύσεις μέχρι το τέλος τη ζωή σου.. και κεί που θα χάνεσαι, θα γελάς και θα φιλήσεις τον άνεμο στο μέτωπο, ύστερα θα ανυπομονείς να δώσεις τη σάρκα σου ολάκερη στο κεραυνό θανατηφόρο εραστή σου. Μέσ’τα χέρια του θα αφεθείς και θα καείς γλυκά.. Τότε βρίσκεις όλο το νόημα της ζωής μπρός τα μάτια σου γραμμένο.

Ο νεαρός συνεχίζει να περπατάει δίχως να μπορεί να βγάλει τα λόγια του δέντρου απ’το μυαλό του.. Πηγαίνει προς τη θάλασσα.. γονατίζει στην αμμουδιά της και τη ρωτά.

-Εσύ όμορφη κυρά γαλανοφορεμένη, που τόσοι πολλοί θνητοί σ’ερωτεύθηκαν και χαρίστηκαν στα νερά σου, μήπως ξέρεις να μου πείς ποιο είναι το νόημα της ζωής;

-Το νόημα της ζωής είναι να χαζεύεις την ομορφιά σου σαν ο ήλιος κοιτά τη ράχη σου και κεντάει μυριάδες μικρά διαμάντια στο πανωφόρι σου.. Κείνο το μπλέ πανωφόρι που σου χάρισε ο ουρανός και καθρεφτίζει την σαγήνη του επάνω σου.. Να πνίγεις κεραυνούς στο βυθό σου και να μάθεις να κολυμπάς ακόμη κι έξω απ’τα νερά σου. Να προσαρμόζεις το κύμα σου και το σχήμα σου με τις απαιτούμενες συνθήκες. Να μην ταυτίζεσαι μονάχα με την επιφάνειά σου.. να μη μπερδεύεσαι με τα κύματα και την αναταραχή της όταν εκείνη έρθει, να γνωρίζεις πως είναι περαστική και πως το κέντρο σου,ο βυθός σου μένει πάντοτε αγνός κι ανέγγιχτος. Πως οτιδήποτε και να επικρατεί στην επιφάνειά σου είναι παροδικό και δε σ'επηρεάζει γιατί στο πυρήνα σου, στον βυθό σου, επικρατεί πάντα ειρήνη, γαλήνη και ακεραιότητα.  

Ο νεαρός προχώρησε κι είδε ένα χελιδόνι να πετά από πάνω του. Φώναξε.

-Στάσου βιαστική τρέλα! Θέλω να σε ρωτήσω κάτι. Εσύ που τα βλέπεις όλα από ψηλά και ζείς στην άνοιξη σα βασιλιάς, μπορείς να μου εξηγήσεις το νόημα της ζωής;

-Το νόημα της ζωής; Χα!Χα! γέλασε το χελιδόνι.

-Γιατί είναι τόσο αστείο για σένα;

-Μα γιατί το νόημα της ζωής είναι αστείο από μόνο του. Μυριάδες μηδαμινές στιγμές αλυσοδεμένες στο χρόνο. Τυχαίες και αποκομμένες η μία από την άλλη κι όμως παράλληλα δεμένες σαν ένα. Ο χρόνος είναι το νόημα της ζωής. Αστείο δεν είναι; Να λοιπόν πως κερδίζεις το χρόνο! Πετάς συνέχεια, δε μένεις ποτέ σκυφτός. Μαθαίνεις να κοιτάς από ψηλά την ολότητα. Έρχεσαι κι επειδή ξέρεις πως αποδημείς το χειμώνα, δε σταματάς να γελάς με τον ήλιο, να φλερτάρεις με τις αποπλανητικές ιέρειες της άνοιξης τις όμορφες αμυγδαλιές. Να χαζεύεις τα χρώματα της αγνής τέχνης τους. Να ερωτεύεσαι την άνοιξη και να ξαποσταίνεις στις γλυκές μεσημεριανές σκιές της. Να μη χάνεις ούτε δευτερόλεπτο απ’τις εικόνες γύρω σου. Να ζείς! Να κελαηδάς σκοπούς μιας ξεχασμένης μουσικής.. Να βιώνεις τα πάντα στο πετσί σου όσο πιο πολύ μπορείς.. γιατί θα’ρθει ο χειμώνας και θα πρέπει να εξαφανιστείς. Κάθε που ξενητεύεις να αγαπάς τη καινούργια σου πατρίδα σα να’ναι η πρώτη! Γιατί στην ουσία μια είναι η μοναδική σου πατρίδα!

-Τρελό μου χελιδόνι εσύ με σπρώχνεις σε επίγνωση ζωής! Παίζεις τόσο ωραίο παιχνίδι με το μυαλό μου.. Μ’άφησες για λίγο να νιώσω ελεύθερος.. Σ’αγαπάω.

-Μα είσαι ελεύθερος! Δε το έχεις βιώσει ακόμα; Είσαι ζωντανός εννοώ. Μήπως έτσι το καταλαβαίνεις καλύτερα; Απλά αναπνέεις πώς το λένε! Κι αυτό είναι το δώρο της ελευθερίας.. Τώρα κατάλαβες τι θέλω να σου πώ;

-Νομίζω.. δε ξέρω.. Πάντως σ’ευχαριστώ για τη συμβουλή!

- Μια μικρή βόλτα περνάς από δώ μόνο. Φρόντισε να’ναι όσο πιο όμορφη γίνεται! Είπε το χελιδόνι.

Ο νεαρός προχώρησε. Ένιωθε μια πρώιμη ωριμότητα να γεννιέται στην επίφυσή του και το μετωπό του έκαιγε από πυρετό.. Είχε πια βραδιάσει γύρω του.. Τότε ρώτησε ευθέως τη νύχτα:

-Καλή μου νύχτα μήπως ξέρεις να μου πείς το νόημα της ζωής;

-Εσύ!

-Εγώ;

-Ναι! Ναι! Σίγουρα εσύ είσαι το νόημα της ζωής σου! Εσύ ο ίδιος!

-Μόνο αυτό;

-Ναι! Α! και κάτι άλλο!  Το νόημα της ζωής είναι να νιώσεις πως είσαι ένα με μένα, όπως εγώ είμαι ένα με τη μέρα! Είσαι σκοτάδι και φώς μαζί! Πρέπει να μένεις για λίγο στο σκοτάδι, ώστε να μπορέσεις να εκτιμάς το φώς! Μόνο τότε μπορείς να έχεις μια πραγματικά περιπετειώδη κι ελεύθερη ζωή!  Και σαν εισβάλλουν οι πρώτες αχτίδες ήλιου, άστες να κάνουν αργό έρωτα με τα μάτια σου.. Να το νόημα!

-Καλή σου μέρα λοιπόν νύχτα!

-Καλή σου μέρα και σένα ταξιδιώτη!

Ο νέος εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε. Τον βρήκε η μέρα σε μια εξομολόγηση ευγνωμοσύνης προς τον ήλιο βασιλιά. Ήταν γεμάτος από τη ψυχή του, το σώμα του δε τό’νιωθε.  Είχε πια καταλάβει τα πάντα! Σαν να χαρίστηκε το κουτί της Πανδώρας στην οφθαλμοκόρη της ψυχής του. Συνειδητοποιούσε πως η διαισθησή του είχε δίκιο τόσο καιρό που την απαρνιόταν.. Βίωνε τη ψυχή του ενωμένη με τη γή του και τον ουρανό του.. Όλα συνουσιάζονταν σε μια ενότητα που διείπε τα πάντα.  Κι ήταν μάρτυρας της ζωής του και της ανάσας του!  Θυμήθηκε όλα όσα είχε ξεχάσει από μικρός.. Αντιλήφθηκε πως το νόημα της ζωής είναι η ίδια η ζωή, η εμπειρία, η ανάσα!  Και τότε μονολόγησε στον εαυτό του:  Το νόημα της ζωής είναι η ίδια η ζωή! Τώρα που νιώθω αιώνιος μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος πια!

                                                                                                                    μαριάννα.
Ημερομηνία Δημιουργίας: 19/11/2013